Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Drupt-Saint-Basle ontstond in 1580 toen Louis Le Mairat, rijke draper en burgerlijk van Troyes, de seigneury van Drupt verwierf. In 1586 kreeg hij koninklijke toestemming om zijn huis te omringen met muren, sloten en ophaalbruggen om zich te beschermen tegen dieven. Dit versterkte kasteel, dat nog steeds de instappoter, de hoektorens en de gracht is, weerspiegelt de spanningen van het tijdperk, gekenmerkt door de oorlogen van de religie. De Mairats, trouw aan Hendrik III en vervolgens aan Hendrik IV, consolideerden hun lokale macht tot het begin van de 18e eeuw, waardoor een blijvende architectonische voetafdruk achterbleef.

In 1712 kwam de seigneury in handen van Jean Moreau, voordat hij in 1714 werd overgenomen door de familie Guillaume de Chavaudon, die hem tot 1974 bewaarde. Pierre-Nicolas Guillaume de Chavaudon, adviseur aan de Cour des Aides, veranderde het kasteel in een plezierresidentie in de 18e eeuw, moderniseerde de gevels en ontwikkelde Franse tuinen. Zijn zoon, Étienne-Paul, kapitein van de draken, zette het werk voort door de tuinen te verhogen en hydraulische systemen te verbeteren. De Franse Revolutie schokte de familie, beschuldigd van emigratie, maar het kasteel overleefde, en werd zelfs een Duits ziekenhuis tijdens de Tweede Wereldoorlog.

In de 20e eeuw veranderde het kasteel meerdere malen van hand, lijdende perioden van verlating en degradatie. In 1983 redde Jean-Pierre Paupe hem van de sloop en ondernam een grondige restauratie, waardoor het monument zijn glans kreeg. De werken, bekroond met verschillende erfgoedprijzen (medaille van de Franse renaissance in 1999, Grand Prix national des Vieilles Maisons Françaises in 2011), behouden de interieurversieringen van de achttiende eeuw, de gracht, en de historische gemeenplaatsen. Vandaag de dag herbergt het kasteel een privé museum gewijd aan populaire kunst.

De architectuur van het kasteel combineert 16e-eeuwse verdedigingselementen (kanonnentorens, grachten, ophaalbruggen) met 18e en 19e-eeuwse comfortvoorzieningen (Franse tuin, Louis XVI lounge, wintertuin). De interieurs behouden geclassificeerd houtwerk, marmeren haarden, en periode parketvloeren, terwijl de gewone, met hun houten plank structuur, getuigen van de Champagne oorsprong van het landgoed. De site, gedeeltelijk genoemd als historische monumenten sinds 1987, illustreert de evolutie van een seigneury in aristocratische residentie en vervolgens in cultureel erfgoed.

Tot de opmerkelijke elementen behoren de eetkamer met beschilderd houtwerk, de woonkamer ingericht met een parket "klein Versailles" en de biljartkamer met zijn kersenbibliotheek. Het park, ooit verwoest, werd gerestaureerd met zijn linde paden en landschapsperspectieven. De grachten, gevuld in de 19e eeuw en daarna weer besproeid, altijd om het huis heen, terwijl de koeler en de duivenboom dit seigneuriale ensemble afmaken. De tekeningen die Duitse soldaten hebben achtergelaten tijdens de Tweede Wereldoorlog herinneren ook aan zijn turbulente geschiedenis.

Externe links