Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Château de Fontaine-Française, gelegen in Bourgogne-Franche-Comté, vindt zijn oorsprong in de 13e eeuw als een typisch middeleeuws fort, met gecrenellateerde behuizing, kerker en toren. Het is waarschijnlijk gebouwd na William I's huwelijk met Clémence de Fouvent. Een buitenkapel gewijd aan Notre-Dame, opgericht in 1297, voltooide het geheel, hoewel de exacte locatie en verschijning onbekend blijven.

In de 16e eeuw moderniseerde kardinaal Claude de Longwy, hertog van Frankrijk, het kasteel in een renaissancestijl. Hij hief de gebouwen op, voegde er vleugels aan toe en bedekte de daken met geglazuurde tegels in heldere kleuren (groen, geel, rood, zwart). Een binnenkapel, omschreven als een "juweel," verving het oude, terwijl Francis I er twee keer bleef (1534, 1535). De keukens en kantoren, gescheiden van de plaatsen van het leven, getuigen van de seigneuriële organisatie van de tijd.

De grote transformatie vond plaats tussen 1754 en 1758, toen François Bollioud de Saint-Jullien, receiver-generaal van de geestelijkheid en adviseur van Louis XV, toevertrouwde de architect Souhard met de wederopbouw van het kasteel in een klassieke stijl. Voor 338.000 pond werd het oude kasteel omgetoverd tot een symmetrisch huis, met een centraal huis lichaam geflankeerd door vleugels, een klokkoepel en Franse tuinen versierd met 372 lindebomen. Madame de Saint-Jullien ontving daar figuren van de Verlichting zoals Voltaire, met wie ze een ijverige correspondentie hield.

Het park, geclassificeerd als een opmerkelijke tuin in 2015, mengt geometrische paden, beelden (Flore, Apollo, Henri IV) en een buste van Lodewijk XVIII gevierd als "Saviour and Father." Het kasteel, dat privébezit bleef, herbergde ook werken van het Dijon Museum tijdens de Tweede Wereldoorlog (1943-1944). Zijn verhaal kruiste dat van Monaco via Honorine-Camille-Athenaïs Grimaldi, een prinses die een kastanje werd door huwelijk in 1804.

Het kasteel heeft sinds 1945 een historisch monument, en behoudt sporen van zijn middeleeuwse verleden (muren, torenmeesters) en Renaissance (geschilderde tegels), terwijl het het architectonische ideaal van de achttiende eeuw belichaamt. Het interieur, zoals de zaal Voltaire of de galerie op de eerste verdieping, weerspiegelt de fascinatie van de literaire salons van die tijd. Het park, geregistreerd en geclassificeerd tussen 1993 en 2023, zet dit uitzonderlijke landschap erfgoed voort.

Externe links