Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Château de Gaïx, gelegen in Valdurenque in de Tarn, vindt zijn oorsprong in een oude baronie gemaakt in de 12e eeuw door Bernard-Aton IV Trencavel voor zijn vrouw, Cécile de Provence. Deze strategische site, genoemd in de 11e eeuw, vormde een defensieve driehoek met de kastelen van Miraval en Arifat. De opgravingen onthulden graven van de 10e eeuw rond een primitieve kapel, wat een vroege feodale bezetting verklaart.

De baron van Gaix was een kwestie tijdens de kruistocht van Albigois: in 1210 werd ze van de Trencavel geconfisqueerd voor hun steun aan de katharen, ze ging naar Simon de Montfort en vervolgens naar haar erfgenaam Philippe I van Montfort. Hij schonk het voor 1251 aan Jean de Burlats, een kapitein die betrokken was bij lokale conflicten met de consuls van Castres. Het kasteel veranderde in 1313, overgenomen door de familie Montbrun, voordat ze eeuwenlang uit archieven verdwenen.

In de 17e eeuw ondernam Louis de Cardaillac, erfgenaam van de Montbrun, belangrijke werken om het kasteel te moderniseren, maar zijn minder rijke opvolgers moesten het landgoed verkopen. Richards familie, toen de Blays of Gaix, werd hun eigenaar. Tijdens de revolutie verzetten de broers van Blay de Gaix zich tegen de Republiek, waardoor de 16 torens en wallen in 1798-1799 vernietigd werden. De prefectuur Tarn werd vervolgens overgebracht van Castres naar Albi als vergelding.

Het kasteel werd in 1805 gereconstrueerd in de beheerstijl en werd een zeldzaam voorbeeld van deze architectuur in de Tarn. In 1881 markeerde het huwelijk van Gabriel de Blay de Gaix met Pauline de Candie Saint-Simon een keerpunt: het landgoed werd verrijkt met vernieuwde tuinen en gerestaureerde interieurdecoratie (Louis XV en Empire stijlen), en trok meer dan 200 gasten, waaronder Napoleon III supporters. In 1944 herbergde het kasteel kort een Amerikaans OSS-team na de bevrijding van Castres.

Vandaag de dag, het kasteel van Gaix blijft een prive-eigendom bewoond door de familie van Blay de Gaix. Hoewel niet toegankelijk voor het publiek, is de beheerarchitectuur van de D612 met zijn centrale rotunda, negen spanten en koepel zichtbaar vanaf de D612 of de omliggende paden. De site behoudt ook sporen van zijn middeleeuwse verleden, ondanks revolutionaire verwoestingen.

Externe links