Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Montreuil-Bellay vond zijn oorsprong in de 11e eeuw, toen Foulque Nerra, Graaf van Anjou, een kasteel vestigde op een oppidum om de Loudunois te controleren en de burggraaf van Thouars te bewaken. Deze strategische site, gelegen aan de kruising van de grote wegen tussen Angers en Poitiers en Le Mans en Saumur, al gehuisvest een klooster in de buurt van een brug over de Thouet. Foulque Nerra, bekend om zijn verdedigingsconstructies zoals Langeais of Montrichard, richtte een fort op om zijn veroveringen tegen de hertogen van Aquitaine veilig te stellen. Het pand werd in 1025 toegekend aan Berlay (Berlai) I, wiens afkomst haar naam aan de stad gaf: Montreuil-Bellay.

In de 12e eeuw werd het kasteel een strijd tussen de Graven van Anjou en de plaatselijke baronnen. Berlai II, kleinzoon van de eerste heer, herstelde de seigneury in 1129 na een belegering onder leiding van Foulque V d'Anjou. Zijn zoon, Giraud II Berlai, verzette zich tegen Geoffroy Plantagenet in de jaren 1130-1150, wat leidde tot een gedenkwaardige belegering (1147-1151) waar de graaf gebruik maakte van oorlogstechnieken geïnspireerd door Vegèce, zoals roltorens en brandbommen. Het fort, omschreven als een stenen toren omringd door twee behuizingen en sloten, wordt uiteindelijk genomen en gedeeltelijk vernietigd. Giraud II, vrijgelaten onder druk van de koning van Frankrijk, moet beloven het niet te herbouwen.

In de 13e eeuw begon Philippe Auguste, nadat hij Anjou in 1205 aan de Kroon had verbonden, een belangrijke modernisering tussen 1204 en 1212. De koninklijke citaten detailleren de bouw van 11 bochten, diepe sloten, en een gecrenellateerde muur van behuizing, voor een totale kosten van 2.500 pond toernooien. Bij de ingang is een cilindrische hoofdtoren gebouwd die de verdediging versterkt. Het kasteel, terug naar Giraud IV Berlay voor zijn loyaliteit, werd een symbool van Capetiaanse autoriteit in Anjou. Conflicten met poitevin baronnen, zoals Lovey VII van Thouars, bleef haar strategische rol tot het begin van de 14e eeuw.

De Honderdjarige Oorlog (14de-15de eeuw) legde nieuwe transformaties op. Guillaume IV de Melun, Viscount en Sénéchal de Poitou, erft het kasteel door huwelijk in 1417 en neemt defensieve regelingen tussen 1382 en 1415: graven van gracht rond de Boille (bas-cour), de bouw van de nieuwe toren en de molendeur, en onderverdeling van de bass-cour in 150 huizen om de bewoners tijdens de Engelse ritten te herbergen. De burchtkapel, in ruïnes sinds 1382, werd vervangen door een collegiaal Notre-Dame gefinancierd door pauselijke aflaten uit 1472. De heren van Melun, toen de Harcourt-Montgomery, veranderde ook het kasteel in een seigneuriale woning, het toevoegen van huizen (15de eeuw) en een aangename galerie.

In de 15e eeuw hebben Willem IV van Harcourt en zijn vrouw Yolande van Laval het geheel radicaal gemoderniseerd. Tussen 1445 en 1480 bouwden ze de oude Logis (vleugels op pleinen bij de ingang), de nieuwe Logis (gezicht op de Thouet, met drie torens en een trap van appartement), en een ronde barbacaan aangepast aan artillerie. De gewelfde keukens, de oven met hypocauste, en de collegiale Notre-Dame (rond 1490) illustreren hun wens om comfort en prestige te combineren. Het kasteel verwelkomde toen koningen als Karel VII (1437) of Lodewijk XI, die zijn piek markeerden als een versterkte paleis.

Na de revolutie werd het kasteel in 1792 in beslag genomen en omgevormd tot een gevangenis voor royalistische vrouwen. Het werd gekocht door La Tremeille in 1815 en verkocht aan de familie Niveleau in 1822 en gerestaureerd in 1860 door architect Charles Joly-Leterme. Gerangschikt als een historisch monument in 1979, behoort hij nu tot Thuy's familie. De middeleeuwse elementen (gebouwen, huizen, collegialiteit) en de renaissance lay-out maken het tot een belangrijke getuige van de militaire en aristocratische geschiedenis van Anjou.

Externe links