Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Château de Nacqueville, ook bekend als het Château de Fourneville, is een huis uit de 15e tot de 16e eeuw, dat volledig werd gerenoveerd in de 19e eeuw. Gelegen in de Nord-Cotentin, aan de voormalige stad Urville-Nacqueville (nu geïntegreerd in La Hague, Manche), is het gedeeltelijk vermeld als een historisch monument. De architectuur combineert Renaissance elementen, zoals een huis geflankeerd door pepertorens, met latere toevoegingen, waaronder een geïsoleerde middeleeuwse poort, overblijfsel van de verdedigingsbehuizing geschoren in 1690.

De seigneury van Nacqueville ontstond uit de fusie van twee naburige Fiefs, Fourneville en Les Marets (of Marais), verenigd door allianties of opkoop in de 16e eeuw. In 1501 begon Jean de Grimouville, heer van Fourneville, met de bouw van het huidige herenhuis. Zijn zoon, John VI, trouwde in 1525 met Renée de Saint-Gilles (des Marais), die de vereniging van de twee panden sloot. In de 17e eeuw kocht Bernard Mangon des Marest het landgoed (1689), verpletterde de verdedigingswijk en voegde een paviljoen toe aan het huis. Het kasteel werd bezet door de Engelsen in 1758 tijdens de Zevenjarige Oorlog en werd een toevluchtsoord voor royalisten in 1794.

In de 19e eeuw erfde Hippolyte Clérel de Tocqueville (broer van Alexis de Tocqueville) het kasteel in 1826 en ondernam belangrijke restauraties. Het creëerde een 35 hectare groot Engels park, ontworpen door een Engelse landschapsarchitect rond 1830, met vijvers, watervallen en exotische planten. In 1877 moderniseerde Hildevert Hersent, voorzitter van de ingenieurs van Frankrijk, het kasteel en verbeterde het hydrografische netwerk van het park. Het landgoed is nog in zijn nageslacht: in 2018 behoort het tot Florence d-Harcourt, achter-achter-achter-kleindochter d-Hersent.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het kasteel achtereenvolgens bezet door Duitse troepen (waaronder Hitleritische jongeren) en vervolgens door een Amerikaanse staf in 1944. Het park diende zelfs als geïmproviseerd kamp voor 60.000 Duitse gevangenen in 1945. De Amerikanen voerden het "Project Tournesol" uit, een educatief programma voor 632 gevangenen, geïnstalleerd in tenten op de binnenplaats van het kasteel tussen juli en november 1945.

Het kasteel behoudt opmerkelijke elementen zoals een renaissance haard met dubbele jas, 16e-eeuwse mantelramen en een inscriptie die doet denken aan de Engelse landing uit 1758: "Les Anglais on déssendu le 7 daoust ano 1758." De middeleeuwse porterie, met zijn twee ronde torens en zijn ophaalbrug (waarvan de groeven nog zichtbaar zijn), is sinds 1944 geclassificeerd als historisch monument. De gevels, daken en park (met hydraulica) zijn sinds 1992 geregistreerd. Het park, geclassificeerd als een "natuurlijke site" in 1969, strekt zich uit over 110 hectare en herbergt zeldzame florale soorten.

Vandaag de dag is alleen het park open voor het publiek, terwijl de hal van het kasteel en de poterne uitzonderlijk geopend zijn tijdens Heritage Days. In 1922 diende het kasteel als decor voor de stille film La Dame de Monsoreau, geregisseerd door René Le Somptier. Het landgoed illustreert zo bijna vijf eeuwen geschiedenis, tussen Renaissance architectuur, militaire beroepen en landschap erfgoed.

Externe links