Bouw van het duivenhuis 1742 (≈ 1742)
Geïsoleerde duivenmaker van dit jaar.
2e quart XVIIIe siècle
Bouw van het kasteel
Bouw van het kasteel 2e quart XVIIIe siècle (≈ 1837)
Periode van de belangrijkste bouw van het monument.
20 décembre 1973
Registratie Historisch Monument
Registratie Historisch Monument 20 décembre 1973 (≈ 1973)
Officiële bescherming van de duivenboom.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Het geïsoleerde duivenhuis (zaak C 12): inschrijving bij beschikking van 20 december 1973
Oorsprong en geschiedenis
Het kasteel van Salleneuve, gelegen in Mont-d'Astarac in Gers, dateert uit het tweede kwart van de achttiende eeuw. Hoewel de architectonische details van het kasteel zelf niet gespecificeerd zijn in de beschikbare bronnen, wordt het geassocieerd met een geïsoleerde dovecote gebouwd rond 1742. Deze dovecote, van vierkant vlak, rust op vier pilaren die aan de basis worden vergroot en die door een traditionele larmier worden gedragen. De vloer, bijna volledig gesloten, heeft slechts een kleine baai naar het zuiden, terwijl de half-timber is gevuld met volle bakstenen. Oorspronkelijk, het was waarschijnlijk bedekt met platte gehaakte tegels, en zijn duiven zijn aan de oost-en zuidkanten.
De dovecote van het kasteel van Salleneuve werd ingeschreven als Historisch Monument bij decreet van 20 december 1973, onder het referentiekadaster C 12. Dit type constructie weerspiegelt het economische en symbolische belang van duvecotes in landelijke gebieden van het oude regime, vaak voorbehouden aan heren of landeigenaren. De locatie van de site, aangeduid als "a priori bevredigend" (niveau 8/10), plaatst het monument op het bij benadering adres van 5043 Salleneuve, in de gemeente Mont-d'Astarac, waarvan de Insee code 32280 is.
Beschikbare bronnen, waaronder Monumentum en de interne gegevens van de Merimée-database, geven geen informatie over de opening van het kasteel of de dovecote tijdens het bezoek, of over diensten zoals kamers of kamerverhuur. Het monument blijft voornamelijk gedocumenteerd voor zijn architectuur en erfgoed inscriptie, zonder verdere details over het hedendaagse gebruik of de specifieke geschiedenis na de genoemde periode van de bouw.