Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Château de Villebrumier werd gebouwd tussen 1809 en 1815 door Pierre Gerla, zoon van een lokale notaris en voormalig lid van de Raad van Vijf Cents. Hij gebruikte de funderingen van een reeds bestaand landbouwgebouw, op een land aan de Tarn. Toen hij stierf zonder directe erfgenaam, ging het kasteel door naar zijn neefjes, vervolgens naar de familie Benaïs, die tot 1877 een verdieping, twee torens en interieurversieringen toevoegde.

In 1877 werd het kasteel overgedragen aan de Graven van Marigny, beschermheren en kunstenaars, die tussen 1890 en 1908 grote transformaties uitvoerden. Jean de Marigny liet de gevel herbouwen, de torens verhoogd, en het gebouw versierd met polychroom aardewerk getekend Gaston Virebent. Hij creëerde een ontvangstruimte met een betegeld plafond en een monumentale open haard, terwijl gastvrije kunstenaars als de beeldhouwer Antoine Bourdelle, die hij financieel ondersteunde. Zijn vrouw, Camille de Marigny, schilderde muurschilderingen over natuurlijke thema's.

Na de dood van Jean de Marigny in 1927 werd het kasteel eigendom van Dr. Azam en zijn erfgenamen. Hij werd slecht onderhouden en diende als tijdelijk ziekenhuis tijdens de Tweede Wereldoorlog. In de jaren zestig werd een deel van het park voor landbouwdoeleinden geëxploiteerd voordat het in 1989 gedeeltelijk werd overgedragen aan de gemeente om een bejaardentehuis te bouwen. Sinds 1996 heeft de familie Laporte het kasteel gerestaureerd, geregistreerd met historische monumenten, en maakte het tot een plaats van culturele en particuliere evenementen.

Het kasteel, dat nog in particulier bezit is, onderscheidt zich door zijn eclectische architectuur, die originele Chartreuse, neoklassieke toevoegingen en Art Nouveau decoraties mixt. De gevels, de vestibule, de trap en sommige kamers op de begane grond (inclusief een Italiaanse kamer) zijn sinds 2002 beschermd. Het park, verrijkt met zeldzame plantensoorten, en de interieurs versierd met keramiek van Virebent maken dit een opmerkelijke getuigenis van het artistieke patronage van de negentiende eeuw in Occitanie.

Externe links