Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Château des Clayes-sous-Bois werd gebouwd tussen 1800 en 1816 in neoklassieke stijl door de familie Delaborne, landeigenaren van Villepreux. De rechthoekige gevel, omlijst door twee ronde torens die door lantaarns zijn opgehangen, is versierd met een centrale belfort. Het kasteel, symbool van het lokale prestige, domineert een aangelegd park met inbegrip van een vierkante kapel en een vijver. Het is het enige gebouw in de gemeente om openbare tijd te tonen voor de bouw van een toegewijd stadhuis.

In 1915 werd het kasteel overgenomen door Madame Bloch-Levallois, vervolgens door Jeanne de Montagnac in de jaren twintig, die het herstelwerk uitvoerde voordat het in 1926 werd verkocht. De nieuwe eigenaren, Lucy en Jos Hessel, Parijse kunsthandelaren, maken het een wereldwijde locatie, gastvrije persoonlijkheden zoals Tristan Bernard, Édouard Vuillard en Léon Blum. Het landgoed, dat door de nazi's tijdens de bezetting werd gevorderd, werd in augustus 1944 verbrand tijdens de Duitse retraite, waardoor alleen de twee torens en de gewone mensen overeind bleven.

De gemeenten, geïntegreerd in de overblijfselen van het 14e eeuwse jachtrelais (nu een gemeentelijke bibliotheek), werden in de jaren tachtig gerehabiliteerd om culturele en associatieve activiteiten te kunnen opnemen. Diane Park, geclassificeerd als een erfgoedpark in 2003, is de thuisbasis van een vierhonderd jaar oude plataan, bekend als de Diane Tree, geplant volgens de legende van Henry II's favoriet in 1556. Deze plataan, in 2000 aangeduid als "opmerkelijke boom van Frankrijk" is de laatste plant getuige van de seigneuriële geschiedenis van de site.

Het oorspronkelijke jachtrelais, gebouwd in 1360 door Pierre Potel op de ruïnes van een Benedictijner huis, was een vierkant hotel omringd door sloten, waarvan de zuidvleugel blijft. Dit paviljoen, bezocht door Diane de Poitiers, draagt nog steeds de sporen van zijn doorgang: drie marmeren schilden die haar vertegenwoordigen in laurier, jacht en pantser. De gevel en daken van het gebouw worden sinds 1872 als historische monumenten genoemd.

In de 20e eeuw werd het kasteel en het park een plaats van lokale herinnering, die zowel het middeleeuwse erfgoed (jachtrelatie, kerkelijke tienden) als de moderne omwentelingen (vernietiging van oorlog 1944, na de Tweede Wereldoorlog verstedelijking) oproept. De gewone mensen, tegenwoordig culturele ruimtes, bestendigen deze dualiteit tussen geschiedenis en hedendaags leven, terwijl het park directe toegang biedt tot het Bois-d'Arcy bos, een voormalig koninklijk cynégetisch reservaat.

Externe links