Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Saint-Hippolyte, gelegen op een terrein dat sinds de Oudheid (een Romeinse weg overgestoken), wordt schriftelijk bevestigd uit 1313 via de wil van Mabelia de Najac, weduwe van Pons de Monestiés. Dit document markeert de eerste vermelding van het kasteel, dan het bezit van de lokale heren. Tussen de 14e en 16e eeuw kwam de seigneurie in handen van de families Paulin de Monestiés en Mirabel, medeleraren van Monestiés. Het kasteel werd in 1595 belegerd door Anne de Lévis, hertog van Ventadour, tijdens de godsdienstoorlogen. Deze conflicten markeren zijn defensieve geschiedenis, zoals blijkt uit de nog steeds zichtbare moordenaars en schutters.

In de 17e eeuw behoorde de seigneury tot Antoinette de Caraman, wiens schoonzoon Géraud Lebrun (openbaring van verrijkte afmetingen) het gezin toegang gaf tot de parlementaire kantoren van Toulouse. Zijn nakomelingen, gelieerd aan lokale elites, veranderden het kasteel in de 17e eeuw om het minder sober te maken. In de 18e eeuw maakten de Castelpers, de laatste heren voor de Revolutie, er af en toe een woonplaats van. In 1786 verkocht aan Pierre Viala, werd het kasteel in 1792 geplunderd en vervolgens gefragmenteerd: een deel werd in 1803 verworven door de Aubergiste Jean Cuq. De werken van de 17e en 19e eeuw (met name onder de Burggraaf Decazes, prefect van Albi) verzachten zijn middeleeuwse verschijning.

De burggraaf Joseph Decazes, eigenaar uit 1837, ondernam belangrijke veranderingen, waaronder de verwijdering van het kerkhof naast de kapel (overgezet voor het kasteel). Het landgoed werd in 1897 verkocht aan Émile Falgueyrettes, koopman en politieke tegenstander van Jean Jaurès. Sindsdien behoort het kasteel tot een familie SCI afstammeling van de Falgueyrettes. De architectuur, omgeven door torens en gecentreerd op een binnenplaats, behoudt sporen van middeleeuwse ramen en verdedigingselementen, terwijl de kapel (in 1927) herinnert aan haar religieuze en seigneuriële rol.

Archeologische en tekstuele bronnen onthullen een grote reconstructie na de vernietiging van de 16e eeuw (oorlog tegen Spanje in 1542, vuur van het dorp in 1643), op middeleeuwse bases. Het gebouw, in eerste instantie vierkant met een vloer op verhoogde begane grond, combineert rivierstenen, bakstenen en marmer voor de hoekkettingen. De 18e eeuwse ingangsdeur, de ogivale kluis van de basale hal en de 17e eeuwse gipshaard illustreren deze transformatiefasen. Ondanks zijn inscriptie in de historische monumenten (1988 voor gevels, 1999 voor het geheel), blijft het kasteel een privé-eigendom, getuige van de sociale en politieke veranderingen van Occitanie.

Externe links