Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Cisterciënzer klooster van Schoenensteinbach, gelegen in Wittenheim (High Rhine, Great East), heeft zijn oorsprong in een legende van 1138: twee zusters, Mechthild en Kunigunde von Wittenheim, stichtten er een klooster in een geïsoleerde schuur in het hart van het bos van Nonnenbruchwald. Hun vader, Knight Nochero, verrast door hun vastberadenheid, steunde zijn constructie. Deze site, aanvankelijk onzeker, werd een Augustijnse klooster in 1160, vervolgens Dominican in 1397 onder de impuls van Leopold IV van Habsburg en hervormers zoals Raymond de Capua.

Het klooster beleefde een gouden eeuw in de 14e 15e eeuw en werd een model van kloosterhervorming in Elzas en Duitsland. Hij probeerde nonnen uit bij andere kloosters, zoals het Unterlindenklooster in Colmar (1419) of Neurenberg (1428). Zijn invloed breidde zich uit via een netwerk van manuscriptuitwisselingen, waaronder een boek van uren dat nu bewaard wordt in het Musée Calouste-Gulbenkian. Zijn kwetsbare positie op de Rijnvlakte stelde hem echter bloot aan plundering: hij werd in 1365 door de Engelsen vernietigd tijdens de Honderdjarige Oorlog, vervolgens verbrand in 1375 door de Guglers, en werd herbouwd met de steun van de Habsburgs.

De Franse Revolutie eindigde: gesloten in 1792 werd zijn eigendom in beslag genomen en de site verkocht in 1795. De burgemeester van Wittenheim verwierf de ruïnes om de stenen te hergebruiken, waarbij bijna alle sporen van het klooster werden gewist. In de 20e eeuw onthulden opgravingen (met name in 1987) haar fundamenten, waaronder die van het schip en de abside. Vandaag de dag blijven sommige resten op 260 rue de Soultz, en een 1688 calvarie herinnert aan de locatie. De site, geregistreerd als historische monumenten sinds 1989, blijft prive eigendom.

De legende van Seraphin Dietler in zijn Kroniek Schönensteinbach beschrijft een eerste conflict met de Graaf van Pfirt, wiens excessen de nonnen ertoe brachten hun eerste klooster te verlaten. Nochero von Wittenheim, aanvankelijk terughoudend, bood hen uiteindelijk de bosschuur die de kern van het klooster werd. Dit verslag illustreert de spanningen tussen seculiere macht en monastieke leven in de Middeleeuwen, evenals de rol van nobele families in de oprichting van abdijen.

Onder de opmerkelijke episodes, de boerenopstand van 1525 zag het klooster geplunderd en vernietigd, waardoor de nonnen te vluchten naar Ensisheim. De boeren, verslagen, moesten de wederopbouw financieren (8.000 gulden). In de 15e eeuw herbergde het klooster figuren als Clara Anna von Hohenburg, een hervormerpriesteres, of Margaretha Ursula von Masmünster, wiens graf er in 1426 werd gelegd. Deze vrouwen speelden een sleutelrol bij de verspreiding van Dominicaanse idealen in Midden-Europa.

De architectuur van het klooster, nu gereduceerd tot funderingen en funderingen, weerspiegelde haar belang in het verleden. De opgravingen onthulden het schip en de abide, terwijl het voormalige hotel, getransformeerd in 1924, is het enige gedeeltelijk bewaard gebleven gebouw. De site, hoewel gesloten voor het publiek, behoudt een sterke erfgoed waarde, gekoppeld aan de religieuze en sociale geschiedenis van de prerevolutionaire Elzas.

Externe links