Visitandine ballingschap 1904 (≈ 1904)
Congregations Act: vertrek naar België.
1908-1962
Groot seminarie van Amiens
Groot seminarie van Amiens 1908-1962 (≈ 1935)
Herplaatsing na vertrek van nonnen.
1975-1977
Herstel en heropening
Herstel en heropening 1975-1977 (≈ 1976)
Departementsarchieven geïnstalleerd; open voor het publiek.
16 juillet 2009
Historische Monument Bescherming
Historische Monument Bescherming 16 juillet 2009 (≈ 2009)
Registratie van gebouwen, kapel en park.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Alle gebouwen, gevels en daken van het klooster, met inbegrip van de kapel, het klooster en zijn galerieën, het oratorium gewijd aan de Maagd Maria in haar geheel, en het landuur van het terrein van het park in zijn geheel (zie IE 228, 236 tot 238): inschrijving bij beschikking van 16 juli 2009
Kerncijfers
Jean Herbault - Diocesane architect
Ontwerper van het klooster (1839-1841) en andere bezoekers.
Claude Aureau - Hoofdarchitect
Gerichte restauratie (1970).
Monseigneur Stourm - Bisschop van Amiens
Vrijgesproken voor het seminarie (1908).
Oorsprong en geschiedenis
Het klooster van de Visitation of Amiens werd tussen 1839 en 1841 gebouwd door de diocesane architect Jean Herbault voor de religieuze bezoekers, als onderdeel van de stadsuitbreiding van het district Henriville. Verworven op een perceel op de Rue Saint-Fuscien, het opgenomen bestaande gebouwen en werd uitgebreid tussen 1844 en 1865 (boerderij, kostschool, ziekenboeg, omheining muur). De gemeenschap, verbannen naar België in 1904 na de wet op gemeenten, maakte plaats voor een groot seminarie tot 1962, getransformeerd in een militair ziekenhuis tijdens de twee wereldoorlogen.
De kapel, met twee loodrechte beuken en een versierde koepel, illustreert de neoklassieke invloed. Het klooster, geclassificeerd als een historisch monument in 2009, is de thuisbasis van het departementale archief van de Somme sinds 1977 en, sinds 1986, het regionale directoraat Culturele Zaken (DRAC). Het openbare park, gehuisvest in de oude tuin, behoudt 19e-eeuwse bomen en een speeltuin.
De stenen en leisteen gebouwen, georganiseerd rond een glazen klooster, weerspiegelen het oorspronkelijke kloosterleven: een refter verandert in een leeszaal, galeries die gemeenschapsruimten bedienen. De architect Herbault paste het traditionele plan van de visitandines (geïnspireerd door Annecy) aan met een functionele verdeling van ruimtes (boarding, boerderij, ziekenboeg). Latere transformaties (seminars, archieven) behouden deze structuur en bieden een zeldzaam voorbeeld van een intact 19e eeuws klooster.
De restauratie die vanaf 1975 door Claude Aureau werd uitgevoerd, mocht interieurversieringen, zoals koepelschilderijen of marmeren platen, behouden. De site, een eigendom gedeeld tussen de gemeente, het departement en de staat, getuigt van zowel de Amenois religieuze geschiedenis, de hausmannische provinciale stedenbouw, en het erfgoed herbestemming van de monumenten.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen