Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het klooster van de Clarisses van Roubaix werd opgericht op initiatief van industrieel Henri Desclée (1802 Het project, dat voornamelijk werd gefinancierd door zijn dochter en aandeelhouders, werd toevertrouwd aan architect Jean-Baptiste Béthune, de toekomstige ontwerper van de Sint-Josephkerk. Gebouwd tussen 1874 en 1876, opende de Sainte-Claire school voor meisjes in de buurt van de Epeule, vervolgens zonder een school etablissement, haar deuren in oktober 1877 onder leiding van drie externe zusters, terwijl zes kloosterklarisses vestigden zich in het klooster al in juni 1876, komende uit Doornik.

De gemeenschap beleefde spanningen met anti-klerikale wetten: een eerste dreiging van uitzetting in 1880 werd vermeden dankzij lokale protesten, maar de nonnen werden definitief verdreven in 1903 door Waldeck-Rousseau wetten. Ze zochten hun toevlucht in België, terwijl de staat het pand in beslag nam. In 1906 werd het klooster door industrieel Jules Masurel gekocht en in 1923 konden de Clares terugkeren. Hun gemeenschap geloofde tot 87 zusters in de interoorlogsperiode, met een stichting in Tonkin in 1935, voordat een geleidelijke daling leidde tot hun definitieve vertrek in mei 2008.

Het ensemble, geregistreerd bij de historische monumenten sinds 2010, werd overgenomen door de stad Roubaix in 2009. Na een oproep voor projecten in 2019 ontwikkelden het Zerm collectief en de Yes We Camp vereniging Zero Seasons, een laboratorium voor toegepaste ecologie en erfgoedherstel. De kapel herbergt nu conferenties en workshops. De neogotische bakstenen architectuur, met zijn klooster gecentreerd op een standbeeld van St. Francis, zijn aangrenzende school en zijn gelakte bakstenen decoraties, getuigt van Belgische invloed en de Roemeense industriële geschiedenis.

De klarisses waren een blijvend teken van het lokale leven: hun school, die in 1901 werd bijgewoond door 400 studenten, werd een symbool van het christelijke unionisme. Hun erfgoed wordt voortgezet door de hedendaagse heruitvinding van de site, het mengen van religieus geheugen, architectonisch erfgoed en ecologische innovatie.

Externe links