Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Ardèche

Dolmen

    Route Sans Nom
    07700 Bourg-Saint-Andéol
Crédit photo : Celeda - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

Néolithique
Âge du Bronze
Âge du Fer
Antiquité
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
3000 av. J.-C.
2900 av. J.-C.
100 av. J.-C.
1800
1900
2000
3000-2900 av. J.-C.
Bouw van de eerste dolmens
2200 av. J.-C.
Einde van het hoofdgebruik
1837
Eerste schriftelijke vermelding
1867-1895
Zoeken door Ollier de Marichard en Chiron
31 décembre 1900
Historische monumenten
Années 1970-2013
Moderne opgravingscampagnes
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

Dolmen nummer 4 du Bois des Géantes: classificatie par liste de 1900

Kerncijfers

Bonnefont - Lokale geometer Eerste rapport auteur in 1837.
Jules Ollier de Marichard - Prehistorie Zoekopdrachten en studies van dolmens (1867-1880).
Léopold Chiron - Prehistorie Documentatie en classificatie van dolmens (1870-1900).
Wolfgang Pape - Archeoloog Frans-Duitse zoektochten begin 2000.
Ernest Chantre - Archeoloog Inventaris van de megalieten in het stroomgebied van de Rhône (1900).

Oorsprong en geschiedenis

De necropolis Bois des Géantes, ook bekend als de necropolis Bois des Joyandes, is een megalithische funeraire site gelegen in de gemeente Bourg-Saint-Andéol, in het departement Ardèche, in de regio Auvergne-Rhône-Alpes. Deze site, die ongeveer 750 meter lang is, bestaat uit zes dolmens verdeeld in een kalksteen geologische omgeving. De dolmens werden gebouwd tussen de laatste Neolithicum (ca. 3000-2900 v.Chr.) en de Oude Bronstijd, met langdurig gebruik tot de recente Brons. Hun locatie werd gekozen voor zijn natuurlijke stabiliteit, dankzij een depressie en rotsachtige uitwerpselen, evenals voor de beschikbaarheid van stenen materialen in de buurt.

De eerste verslagen van de dolmens van Bourg-Saint-Andéol dateren uit een zoekrapport geschreven in 1837 door Bonnefont, een lokale geometer. In de 19e eeuw werden opgravingen en studies uitgevoerd door prehistorici zoals Jules Ollier de Marichard en Léopold Chiron, die de structuren en hun archeologische meubels documenteerden. In 1900 werden de zeven oorspronkelijk geïdentificeerde dolmen (waarvan zes later geïdentificeerd) geclassificeerd als historische monumenten onder de naam "Dolmens des Joyandes." Dolmens heeft drie verschillende architectonische types: bas-rhodanian, caussenard en Languedocian, die de diversiteit van megalithische constructies in de Midi de la France weerspiegelen.

De site is het onderwerp geweest van talrijke opgravingen en restauratiecampagnes, vooral in de 20ste en 21ste eeuw. Het onderzoek onthulde verschillende artefacten, zoals pijlpunten, bijlen, koperen garnering, en menselijke botten, wat verklaart dat het langdurig begrafenisgebruik. Dolmens worden geassocieerd met tumoren van verschillende grootte, en hun architectuur omvat begrafeniszalen (cella) en, voor sommige, vestibules of voorkamers. Dolmen nr. 1, een Languedocian type, onderscheidt zich door zijn grootte en de aanwezigheid van een voorkamer, terwijl de andere dolmens hebben verschillende typologische kenmerken.

De toponym "Bois des Géantes" komt van populaire en taalkundige interpretaties die megalieten combineren met reuzen of mythologische figuren. Variaties zoals Jayandes of Joyandes zijn gebruikt in historische publicaties, die een mondelinge traditie en fascinatie voor deze imposante monumenten weerspiegelen. De site, die sinds de 19e eeuw regelmatig wordt bezocht, is ook verstoord door moderne ontwikkelingen, zoals de aanleg van een hoogspanningslijn in de jaren zeventig.

Archeologische opgravingen hielpen de begrafenispraktijken en de ruimtelijke organisatie van de necropolis beter te begrijpen. Dolmens, gebouwd op tumulus, werden vaak omgeven door stenen cirkels of droge stenen structuren. Hun funeraire meubels, waaronder bronzen, botten en keramische voorwerpen, getuigen van complexe rituelen en zetten hun bezetting gedurende enkele millennia voort. Antropologische studies hebben informatie over begraven populaties aangetoond, hoewel botresten vaak gefragmenteerd zijn aangetroffen.

Vandaag is de Necropolis van het Reuzenbos beschermd en is het onderwerp van restauratie- en verbeteringsprojecten. Recent onderzoek onder auspiciën van de DRAC Auvergne-Rhône-Alpes en de gemeente Bourg-Saint-Andéol heeft de architectuurchronologie en de kenmerken van de dolmens verduidelijkt. Deze site blijft een belangrijke getuigenis van het megalithisme in Ardèche en Lower Vivarais, een illustratie van de diversiteit van de begrafenistradities van Neolithicum en Bronstijd.

Externe links