Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk Notre-Dame-de-Joie de Merlevenez, gelegen in Morbihan, vindt zijn oorsprong in een constructie gestart in de 11e eeuw, met grote wijzigingen in de 14e en 16e eeuw. De fundering rust op een Tempelierskapel, hoewel deze toeschrijving hypothetisch blijft. Het schip, opgetild in de veertiende eeuw, en de klokkentoren, gebouwd aan het einde van dezelfde eeuw, illustreren een architectonische evolutie tussen romaanse en gotische. Het tympanum van de zuidelijke poort, verwoest tijdens de Revolutie, vertegenwoordigde een Maagd omringd door engelen, die de naam van de kerk weerspiegelt.

In de 14e eeuw werd de klokkentoren gerestaureerd na een brand veroorzaakt door de bliksem (1533), en een frame werd gelegd in 1410. De crossover van het transept, aanvankelijk uitgerust met een koepel, wordt vervangen door een kernkop boog. Historische hoofdsteden, beïnvloed door poitevin kunst, getuigen van een rijk figuurlijk repertoire (monsters, jachtscènes, martelaren). Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de klokkentoren, gebruikt als observatiepost van de Duitsers, verwoest door bombardementen (1944-1945).

De restauraties van de jaren zestig onthulden de fundamenten van de oude zuidelijke absidiole, die was afgeschaft in de 19e eeuw om een sacristie te bouwen. De baaien van de zuidelijke muur, gerenoveerd in de 18e en 19e eeuw, en de uitlopers toegevoegd in de 14e en 15e eeuw benadrukken de opeenvolgende aanpassingen. Geclassificeerd als een historisch monument in 1927, de kerk combineert Romaanse elementen (gebeeldhouwde portalen, gebroken arcades) en Gotische elementen (voûts, flamboyant baaien), terwijl het dragen van de stigma's van moderne conflicten.

De hypothese van een Tempeliersstichting, die in de negentiende eeuw is ontwikkeld, blijft chronologisch ongefundeerd, aangezien de Tempeliers pas in de twaalfde eeuw in Bretagne zijn aangekomen. De oudste delen (nef, onderpand) dateren uit het laatste kwart van de 12e eeuw, met gebroken arcades kenmerkend voor de late Romaanse kunst. Het oorspronkelijke project, misschien gepland met hoge ramen, werd verlaten, waardoor een donker schip. De veranderingen van de 14e eeuw (voûtement, flamboyante baaien) en de revolutionaire verwoestingen (tympanum) markeerden haar geschiedenis diep.

De na de Tweede Wereldoorlog uitgevoerde restauraties, uitgevoerd door de architecten Cornon en Lisch, maakten het mogelijk de structuur te reconstrueren en middeleeuwse elementen te herontdekken, zoals de toegangsboog van de zuidelijke absidiole. De nieuwe hoofdsteden zijn geïnspireerd op de bewaard gebleven modellen, waardoor het stilistische erfgoed behouden blijft. Tegenwoordig belichaamt de kerk zowel een religieus erfgoed van Breton als een getuige van historische omwentelingen, van de godsdienstoorlogen tot de conflicten van de twintigste eeuw.

Externe links