Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Saint-Ambroise kerk, gelegen in het 11e arrondissement van Parijs, werd gebouwd tussen 1863 en 1868 door architect Théodore Ballu, na de vernietiging van de oorspronkelijke 17e eeuwse kapel tijdens het boren van Boulevard Voltaire. Zijn eclectische stijl, die neo-gotisch, neo-romaans en neo-byzantijns combineert, weerspiegelt de architectonische tendensen van het Tweede Rijk. De twee pijlen van 68 meter, geïnspireerd door middeleeuwse kathedralen, domineren de gelijknamige wijk.

De eerste kapel, gebouwd in 1659 door de Annonciades de Popincourt, werd een nationale kapel in 1797 voordat gerestaureerd in 1818. Het werd in 1863 voor Haussmannische werken vernietigd en vervangen door de huidige kerk, ingehuldigd in 1869. De officiële inwijding vond pas in 1910 plaats onder kardinaal Amette. Het gebouw was het toneel van belangrijke gebeurtenissen, als de bezetting door ongedocumenteerde mensen in 1996, oprichter van de gelijknamige beweging.

Het interieur huisvest muurschilderingen van Jules Lenepveu, glas-in-lood van Charles-Raphaël Marshal, en een groot Merklin-Schütze orgel van 1869. De klokken, gedoopt in 1869 in aanwezigheid van Keizerin Eugénie, wegen tot 1.650 kg. Geclassificeerd als historisch monument in 1978, de kerk herdenkt ook de slachtoffers van de aanslagen van 2015 via een gewijde kapel.

De sociale geschiedenis is rijk: in 1871, tijdens de Commune, herbergde het de Proletarische Club, een feministische groep die Le Proletaire publiceerde, voordat het diende als een poederfabriek. In 1907 trok de begrafenis van het vermoorde kind Martha Erbelding 50.000 mensen en beïnvloedde het debat over de doodstraf. Hybride architectuur en haar rol in sociale strijd maken het tot een symbool van het 11e arrondissement.

De materialen, harde steen van de Yonne en honingraatjes van Saint-Maximin, onderstrepen het verlangen naar duurzaamheid. De veranda, versierd met neobyzantijnse geëmailleerde lavas, en het triforiumschip herinneren Norman Romaanse kunst. Ondanks bescheiden meubels maken de werken van Caillouette (verdwenen) en de fresco's van Lenepveu het tot een erfgoed en gedenkplaats, gekoppeld aan stedelijke transformaties en Parijse sociale bewegingen.

Externe links