Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Sint-Eloi kerk, bekend als de kathedraal van de Zand, heeft zijn oorsprong in het midden van de 15e eeuw, gebouwd door de Gantoese meesters van het werk op de site van de Saint John Hospice. In 1558 vernietigde de Franse invasie onder leiding van de Marshal van Thermes de kerk en liet alleen de toren staan. De reconstructie begon rond 1560 onder Jean de Renneville, maar werd onderbroken in 1585 wegens gebrek aan geld, waardoor het onvoltooide gebouw en de geïsoleerde belfort, die dienen als klokkentoren, gemeentelijke belfort en bitter voor de zeelieden.

In 1731 werd de ruimte tussen de kerk en de belfort veranderd in een straat. In 1782 breidde de architect Victor Louis het gebouw uit om in te spelen op de bevolkingsgroei, waarbij twee zijbeuken en een klassieke gevel (1785) werden toegevoegd. Tijdens de revolutie (1793-1795) herbergt de kerk de aanbidding van Reden. De gevel werd in 1889 vervangen door een neogotische stijl ontworpen door Adolphe Van Moë en Jules Lecocq.

De kerk leed zware schade tijdens de twee wereldoorlogen: beschietingen in 1915 en 1917, en bijna totale vernietiging in 1940 door brandbommen. Gerestaureerd tussen 1940 en 1985 keerde ze terug naar aanbidding in 1977. De architectuur combineert baksteen en witte steen, met vijf schepen en een loopbrug met stralende kapellen. Het herbergt de begrafenis van prins Jean Bart (1650.

In 1916 werd een historisch monument gearrangeerd, zijn belfort, een oude toren van de vroege kerk, opgericht in 1840 en is een UNESCO Werelderfgoed (Belgisch en Frans Belfast). Het huidige meubilair, post-1940, komt gedeeltelijk uit de kerk Saint-Jean-Baptiste, terwijl de glas-in-lood ramen zijn ondertekend door Pierre Gaudin en Henry Lhotellier. Het moderne orgel (1970) is het werk van Gonzalez, gerestaureerd door Bernard Dargassies.

Externe links