Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Saint-Étienne kerk, gelegen in het hart van Saint-Étienne-d'Orthe in de Landes, vindt zijn oorsprong in de late middeleeuwen, tussen de 15e en 16e eeuw. Gebouwd in een context gekenmerkt door het einde van de Honderdjarige Oorlog en de Engelse bezetting, de vierkante klokkentoren met defensieve blikken weerspiegelt deze moeilijke periode. Het drie-schip schip, uitgebreid door een gotische apsis gericht op het noorden, vormt de initiële kern van het gebouw. De latere toevoegingen, samen met de sacristie opgericht in 1794 volgens de plannen van een dacquois architect, getuigen van de opeenvolgende verlengingen.

In 1739 onderging de kerk grote veranderingen: gedeeltelijke reconstructie van de kapel van Saint-Nicolas (nu Sint-Jozef), transformatie van de vensters van de zekerheden, reparatie van de muren en bestrating van het koor. Dit werk valt samen met de toekenning, door de bisschop van Dax, bisschop Suarez van Aulan, van een bankrecht en begrafenis aan de familie Lalanne in deze kapel, als beloning voor de voordelen ervan. Dit privilege, dat tijdens de Revolutie door het verbod op intramurale begrafenissen werd afgeschaft, zal in 1853 worden gecompenseerd door de toewijzing van land aan de begraafplaats.

De 19e eeuw zag de toename van restauraties, vaak gefinancierd door rijke gezinnen in het dorp. In 1825 besloot de gemeenteraad, gewaarschuwd door het oude gebouw, de kusten uit te breiden met 8.000 frank, die werd gedekt door vrijwillige donaties. De legaten en bijdragen blijven: in 1832 betaalde de familie Bernard Dartiguenave 400 frank om het schilderij van het hoge altaar te herstellen; in 1834 liet Marie Pomaret een boerderij na voor de kapel van de Maagd; In 1874 bood een anonieme donor 1000 frank aan voor het altaar van Sint-Jozef. In 1886 vervangen Pierre Darmendieu en zijn zus Jeanne de klokken na de scheur van het enige exemplaar.

De kerk herbergt een opmerkelijk altaarstuk, geclassificeerd als een historisch monument, in opdracht van de beeldhouwers dacquois Giraut en Royer in 1713. Hij werd in 1714 geleverd voor 1.290 pond en goud in 1734 door Pierre Toureille en werd onderscheiden door zijn rompzuilen, zijn standbeelden van Sint-Peter en Sint-Paulus, en zijn bas-reliëfs die de steniging en arrestatie van St. Stephen vertegenwoordigen. Gerestaureerd in 1877, illustreert het de 18e-eeuwse regionale artistieke knowhow.

In de eenentwintigste eeuw is het doel van restauratiecampagnes om dit erfgoed te behouden. In 2014 werden verborgen architectonische elementen onthuld, terwijl een publiek abonnement werd gelanceerd om een tweede tranche te financieren. Deze inspanningen benadrukken de lokale gehechtheid aan een gebouw dat zowel religieuze geschiedenis, middeleeuwse conflicten en gemeenschap vrijgevigheid door de eeuwen heen belichaamt.

Externe links