Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Saint-Jean-Baptiste kerk van Saint-Jean-du-Doigt, gelegen in de Finistère, is een gotisch gebouw uit de 15e en 16e eeuw, gebouwd om een prestigieuze relikwie te huisvesten: de falange (rechtse index) van de heilige Johannes de Doper. Volgens de legende van Albert De Grote, werd dit relikwie, gered van de vlammen in 363 door keizer Julien de afvallige, naar Normandië vervoerd door een maagd genaamd Thecle tijdens de kruistochten. In de 15e eeuw stal een boogschutter uit Plougasnou naar verluidt van Saint-Jean-de-Daye (Manche) om haar terug te brengen naar Bretagne en trok menigten pelgrims aan door de wonderen die haar werden toegeschreven.

De hertog Johannes V van Bretagne, onder de indruk van deze wonderen, plaatste het relikwie in een gouden kist en lanceerde de bouw van de huidige kerk, waarvan de eerste steen werd gelegd op 1 augustus 1440. Het werk, meerdere malen onderbroken, werd pas voltooid in 1513, de datum van zijn inwijding. Het gebouw, rechthoekig zonder transept, onderscheidt zich door zijn zeven-spanne schip, zijn onderkant, en een opengewerkte galerie klokkentoren, geïnspireerd door de triforiums van Lamballe of Tréguier. De site omvat een complete parochiekerk met begraafplaats, heilige fontein, begrafeniskapel gewijd aan Saint Mélar, en een calvary, met een zeldzaam voorbeeld van bewaard gebleven middeleeuwse ensemble.

De kerk werd genoemd als een historisch monument in 1862, gevolgd door de fontein (1886), de deuropening (1914), en de begraafplaats (1933). Het werd in 1955 door een brand verkracht en in 1966 heropend tot aanbidding. Zijn zilversmid's schat, wonderbaarlijk gespaard, en zijn architectonische elementen zoals de zuidelijke veranda (jaren 1470-1480) of de seigneuriële kapel van Isle (circa 1490-1500) getuigen van zijn rijke verleden. De lokale legende roept ook een uniek ritueel op tijdens vergeving: een engel met een ontstoken fakkel gleed langs een kabel van de klokkentoren om een staak aan te steken, die het goddelijke licht symboliseert.

Recente epigrafische studies hebben de sleutelrol aangetoond van twee lokale canons, Jean Marec (rector van Plougasnou en penningmeester van Cornouaille rond 1425) en Prigent Marec (heer van een nabijgelegen herenhuis in 1460), bij het bestellen en financieren van bouwcampagnes. Deze ontdekkingen genuanceerden de traditie om uitsluitend de stichting toe te kennen aan hertog Jean V, waarbij het belang van de lokale geestelijkheid van de kleine Bretonse adel werd benadrukt. De hertogin Anne, tijdens haar Tro Breiz in 1505, droeg ook bij aan de voltooiing van het project met donaties.

De klokkentoren, een architectonisch meesterwerk, wordt onderscheiden door zijn drie verdiepingen van de up-to-date galeries, verbonden door open-werkte koffers, en een frame pijl bedekt met lood, vernietigd door de bliksem in 1925 en uiteindelijk verloren in de brand 1955. De unieke architectonische partij, met diametraal tegenoverliggende trappenschroeven en perifere binnenplaatsen, is geïnspireerd op 15e-eeuwse tregro en Leonard modellen. De westelijke gevel, herbouwd in 1512, en de poort van de behuizingen (circa 1490) toegeschreven aan architect Philippe Beaumanoir, completeren dit opmerkelijke ensemble.

Vandaag de dag blijven de kerk en haar omheining, eigendom van de gemeente, een bedevaartsoord en een uitzonderlijke getuigenis van de Bretonse religieuze kunst. Het drie-schip plan onder een uniek dak, zijn platte bed typisch Breton, en zijn gesneden decoraties (zoals de leeuwen van de poort) maken het een essentiële site, gerangschikt tot de meest complete in Bretagne ter illustratie van de middeleeuwse organisatie van een parochie, met zijn liturgische en begrafenisbijlagen.

Externe links