Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Paul de Frontignan, oorspronkelijk gewijd aan Saint-Pierre en vervolgens aan Saint-Pierre-Saint-Paul, werd al in 1109 getuigd. Het behoorde tot het voormalige bisdom Maguelone in Languedoc. De zuidelijke muur, daterend uit de 12e eeuw, behoudt primitieve Romaanse elementen zoals een Lombard boog en een monolithische deur. Het gebouw werd gedeeltelijk verwoest in 1361 tijdens de inval van Seguin de Badefol, daarna herbouwd en geïntegreerd in de stadsmuren na 1363, toen de koning toestemming gaf voor de wederopbouw van de muur.

In de 16e eeuw, tijdens de Religieoorlogen, beschadigden protestanten (hugenoten) de kerk in 1561, het breken van altaren, afbeeldingen en doopvonten. Een katholiek beleg in 1562 om Frontignan over te nemen liet sporen achter van aarquebuse impact op de klokkentoren, een voormalige kerker veranderde in een verdedigingstoren tijdens de Honderdjarige Oorlog. De klokkentoren, aanvankelijk geopend aan de kant van de stad, werd gesloten toen een trap werd toegevoegd, en een citadel werd gebouwd boven de abide om zijn bescherming te versterken.

De kerk werd gerenoveerd in de 14e en 16e eeuw: het schip, oorspronkelijk gewelfd in een gebroken wieg, werd verhoogd met een schijnbaar 14e eeuwse structuur, terwijl de bed- en zijkapellen werden herbouwd. In de 19e eeuw werden onder andere ramen toegevoegd en een valse kluis in 1841, vervangen door een structuur die middeleeuwse beschilderde balken onthulde. Onder hen vertegenwoordigt men Jacques I van Aragon, heer van Montpellier. Het orgel, geïnstalleerd in 1880, komt uit de abdij van Saint-Michel van Frigolet.

Geclassificeerd als Historisch Monument in 1919, de kerk behoudt defensieve elementen zoals machicolis en moordenaars, evenals sporen van religieuze conflicten. De zuidelijke poort, versierd met een uitgewiste fries en gemartelde medaillons, en zijn vijf klokken (een geclassificeerd in 1942) illustreren zijn rijke verleden. De sacristie, zoals die van de rozenkrans, en de apsidiolen voltooien dit architectonische ensemble gekenmerkt door de lokale geschiedenis.

De 17e-eeuwse Latijnse inscripties, zoals Andreas Foucquet (1653), en de recente restauraties (dallage in 2013) benadrukken de continuïteit van het onderhoud. De kerk, een gemeenschappelijk eigendom, blijft een belangrijke getuigenis van de zuidelijke religieuze architectuur, waarbij geestelijke en defensieve functies worden gemengd.

Externe links