Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Quirin de Lalbenque, genoemd in 1090 tijdens zijn toewijding door de abt van Marcilhac en de lokale voorganger, werd vernietigd tijdens de Honderdjarige Oorlog. Aan het einde van de 15e of vroege 16e eeuw herbouwd, bevat het defensieve elementen zoals een gekloofde vloer en mâchicoulis, die de beschermingsbehoeften van de tijd weerspiegelen. Latere toevoegingen van de zijkapellen onthullen verschillende bouwcampagnes.

De westelijke gevel, het werk van de departementale architect Jean-Baptiste Tourrette (1876-1877), markeert een late modernisering. Een crypte onder het koor, misschien gekoppeld aan de vroege kerk, huizen gesneden hoofdsteden die evangelische symbolen en engelen vertegenwoordigen. Het gebouw, ingeschreven met historische monumenten in 1925, behoudt ook uitzonderlijke barokke meubels, waaronder een altaarstuk en 17e-eeuwse houtwerk van het Chartreux-klooster van Cahors.

Het koor herbergt een barokke ensemble gemaakt rond 1640 onder leiding van Dominican Prior François de la Roche, aangevuld met een schilderij door de kruisiging ondertekend door de Augustijnse monnik Lucas Bardet (1670). De glas-in-lood ramen, toegevoegd in de 19e en 20e eeuw door de Gesta en Mauméjean workshops, illustreren hagiografische scènes. De kerk, met haar moderne klokkentoren en veranda vooraan, blijft een architectonisch getuigenis van opeenvolgende aanpassingen, waarbij religieuze, defensieve en gemeenschapsfuncties worden gemengd.

Verstevigde regelingen, zoals verhoogde muren boven gewelven en niches, benadrukken haar rol als toevluchtsoord tijdens conflicten. De crypte van de zeventiende eeuw, gewelfd in wieg, en de neo-gotische altaren van de zijkapellen (XIX eeuw) voltooien dit erfgoed. De ramen, waarvan zes door Louis-Victor Gesta en drie door de gebroeders Mauméjean in 1939, verrijken zijn interieur.

De kerk, een gemeenschappelijk eigendom, illustreert de architectonische en artistieke evolutie van Quercy, tussen de Middeleeuwen en de moderne tijd. Zijn inscriptie in 1925 erkent zijn historische waarde, terwijl zijn meubelelementen, afzonderlijk ingedeeld, getuigen van de regionale artistieke rijkdom, met name door barokke altaarstukken en bewaarde muurschilderingen.

Externe links