Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het fort van de Flamands, gelegen aan de kust van Tourlaville ten zuiden van het eiland Pelee, ontleent zijn naam aan een voormalige kolonie Brabanons, genaamd "Flamands," die daar handelde. Deze plaats, voorheen Fief-aux-Flamands genoemd, werd in 1841 gekozen om de verdediging van de zuidelijke pas van de haven van Cherbourg te versterken, die onvoldoende beschermd wordt door het fort Pelee. De plannen, goedgekeurd in 1847, voorzien ook in een poeder storting voor de marine.

De bouw van het fort, begonnen in 1844 en voltooid in 1858, kost ongeveer 3 miljoen frank. Gebouwd in Fermanville graniet en Becquet schalie, het keurt een trapeziumvormige vorm met een versterkte envelop van 53 kazematten verbonden door een galerie. In het centrum werden poederwinkels opgezet, en een toevluchtsoord diende het gebouw naar het zuidoosten. Ontworpen als een gebastioneerde bezel, het is geschikt voor maximaal 30 monden in brand.

Tussen 1923 en 1927 werd de Vlaamse dijk voor het fort gebouwd en met het continent verbonden. In de jaren zeventig, het land van de Mielles klaar om zijn eiland karakter te onderdrukken. Teruggekeerd door de marine naar de autonome haven van Cherbourg in 2007, is het fort nu in een slechte staat: de poederwinkels zijn grotendeels verdwenen, en de helft van zijn keel is vernietigd. Het was een historisch monument in juli 2021.

Het fort maakt deel uit van de bredere geschiedenis van de haven van Cherbourg, waarvan de bouw, gelanceerd in 1783 onder Lodewijk XVI, meer dan een eeuw beslaat. De centrale dijk, voltooid in 1853, en de oostelijke en westelijke dijken, voltooid in 1895, maakte deze site de tweede grootste kunstmatige rade in de wereld. Het Vlaamse fort, hoewel minder emblematisch dan andere werken zoals Pelee Island of Querqueville, speelde een sleutelrol in Normandië's kustverdediging in de 19e eeuw.

De haven, ontworpen om tot 80 oorlogsschepen te huisvesten, was een belangrijke strategische kwestie, vooral tijdens conflicten met Engeland. Het werk, meerdere malen onderbroken (met name tijdens de Revolutie en tijdens het Eerste Rijk), eindigde uiteindelijk onder Napoleon III. De omliggende forten, zoals Chavagnac of Homet, vulden dit defensieve apparaat aan, dat de evolutie van militaire technieken en de aanpassing aan de vooruitgang van de artillerie illustreert.

Externe links