Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Grenoble's helische garage is een innovatieve architectonische reactie op de opkomst van de auto in de jaren 1920. Ontworpen door de Grenobles architecten Louis Fumet en Louis Noray, is dit project gericht op het overwinnen van het gebrek aan garages in de oude gebouwen van de stad. In 1927 kregen ze de gemeentelijke toestemming om een gewapend betonnen gebouw te bouwen op een centraal perceel van het eiland Bressieux, dat zijn helische structuur met zijn ogen maskerde. De promotor, Joseph Gallizia, een gedeeltelijke eigenaar van de grond en aannemer, houdt toezicht op de werken via haar bedrijf CEPECA (Conduits et Poteaux en Cement Armé), gestart in 1928.

Ingehuldigd op 27 juli 1932 herbergt de garage aanvankelijk 225 voertuigen op een spiraalvormige helling van 7 omwentelingen, die privé dozen serveren rond een centrale elliptische put die door een conisch glazen dak wordt opgeborgen. Zijn condominium regime, geformaliseerd in 1928, heeft alleen betrekking op de binnenkant van de cellen, terwijl de gemeenschappelijke delen (rape, lift, sanitair) blijven collectief. De Art Deco gevel, ontworpen door architect Georges Serbonnet, integreert rustig in een residentieel gebouw, dat de interieurstructuur volledig verbergt.

In 1952 voegde een toegestane verhoging 25 dozen toe op het terras, waardoor de capaciteit op 252 zitplaatsen kwam, met behoud van het originele glazen dak. Deze garage, die nog steeds in bedrijf is, illustreert de stedelijke aanpassing aan de massale motorisering: tussen 1920 en 1933 steeg het aantal auto's in Grenoble van 2.845 naar 23.069. De eerste operatie omvat volledige diensten (onderhoud, brandstof, bewaking), vandaag gereduceerd tot de enige bewaking. Gelabeld "Herritage of the 20th Century" in 2003 en geclassificeerd als Historic Monument sinds 31 juli 1989, belichaamt het een cruciale periode in de stedelijke en industriële geschiedenis.

Technisch gezien is de structuur gebaseerd op een versterkte betonnen constructie met 8 uitzettingsverbindingen, een 7 meter brede helling (5% helling) en boksen berekend voor 3 ton voertuigen. Elk niveau heeft gemeenschappelijke faciliteiten (lavabo's, WC, telefoon), terwijl een centrale lift voetgangers serveert. Het glazen raam, de binnentuinen die de dozen en de centrale ventilatie goed verlichten getuigen van een functioneel en esthetisch ontwerp. De garage werd ook gebruikt als decor voor films zoals Cavale (2002) of Ver van de Perif (2022).

Haar originaliteit ligt in haar stedelijke discretie: gebouwd in het hart van een eiland, blijft het onzichtbaar vanaf de straat, in tegenstelling tot andere Franse helische garages. Deze integratie, in combinatie met de Art Deco stijl en het baanbrekende mede-eigendomssysteem, maakt het tot een uniek model. De daling van de luchtgarages naar ondergrondse parkeergarages in de volgende decennia veranderde het gebruik ervan niet, gehandhaafd dankzij kleine aanpassingen (zoals parkeergarages in 1952).

Externe links