Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het station werd in 1855 gebouwd door de Compagnie des chemins de fer du Midi om de lijn Bordeaux-Sète te bedienen. Na conflicten met de oevers van de kade werd het station Bordeaux-Ségur geleidelijk vervangen door een verbinding in 1860 met de Eiffelbrug. De ontwikkeling werd gekenmerkt door grote uitbreidingen tussen 1889 en 1898, onder leiding van ingenieur Louis Choron en architect Marius Toudoire, die een bescheiden houten station transformeerde tot een monumentaal complex.

Het station werd het hart van de regio na de fusie van de bedrijven in 1938 en de oprichting van de SNCF. De vertrekhal, versierd met een gigantische muurschilderingskaart van het Midi netwerk (1929), en het 17 400 m2 grote raam van Europa symboliseren het historische belang ervan. Geklasseerd als een historisch monument in 1984, werd het gemoderniseerd in 1987 om de Atlantische TGV, vervolgens gerenoveerd tussen 2014 en 2017 voor de aankomst van de LGV Sud Europe Atlantique, het verminderen van de Parijs-Bordeaux route tot 2u04.

Het station speelde ook een rol in tragische gebeurtenissen, zoals het vertrek in 1940 van het eerste konvooi van Franse arbeiders naar nazi-Duitsland, of de moord in 1944 op Charles Domercq, een resistent en onderstation chef. Vandaag de dag bevindt het zich in het centrum van het Bordeaux-Euratlantique-project, dat tot doel heeft tegen 2030 een multimodaal knooppunt en een internationaal zakendistrict te creëren, met behoud van zijn erfgoed, zoals de restauratie van zijn historische muurkaart in 2019.

Architectureel gezien onderscheidt het station zich door zijn metalen hal met Daydé & Pillé, zijn 19e-eeuwse markies en zijn drie zalen (met inbegrip van de Belcier hal geopend in 2017). Het wordt bediend door TGV's, Intercités en TER Nouvelle-Aquitaine, evenals door tram- en stadsbuslijnen. De historische spoorweghalte, die in 2010 door een nieuwe vierbaansbrug is opgelost, illustreert de constante aanpassing aan de moderne uitdagingen.

Het Grande Gare de Bordeaux-project (2024) en de toekomstige LGV's naar Toulouse en Spanje bevestigen hun status als Europese hub. Zo belichaamt het station zowel het industriële erfgoed van de 19e eeuw, de uitdagingen van de 20e eeuw, als de hedendaagse ambities van connectiviteit en stedelijke ontwikkeling.

Externe links