Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het station van Rouen-Rive-Right kwam tot stand in 1843 met de aankomst van de spoorweg in Rouen, op de linkeroever van de Seine, in de wijk Saint-Sever. In 1847 startte de Compagnie du chemin de fer de Rouen au Havre een eerste passagiersstation, genaamd "de la rue Verte," ontworpen door de Britse architect William Tite. Dit gebouw, gelegen in de buurt van het centrum van de stad, wordt bediend door een lijn die Rouen via tunnels en een viaduct op de Seine passeert, vanwege de onmogelijkheid om de twee banken rechtstreeks te verbinden.

Tegen het einde van de 19e eeuw werd het station onvoldoende om het hoofd te bieden aan de toename van het verkeer. De wederopbouw werd in 1900 uitgeroepen tot openbaar nut. Na het faillissement van de Western Company in 1909 werd het project overgenomen door de Staatsspoorwegadministratie. De werken begonnen in 1913 onder leiding van architect Adolphe Dervaux, maar de Eerste Wereldoorlog vertraagde hun voltooiing tot 1928. Het nieuwe laat art nouveau gebouw met een versterkte betonnen structuur wordt ingehuldigd door president Gaston Doumergue.

Het huidige gebouw, dat in 1975 werd genoemd als historisch monument, onderscheidt zich door zijn 37-meter campanile en zijn 1967 muurschilderingen door Robert Savary. Tussen 1982 en 1987 hebben belangrijke ontwikkelingen, zoals de aanleg van een parkeerplaats boven het spoor, de oorspronkelijke bruggen gedeeltelijk veranderd. In 1994 versterkt de toevoeging van een metrostation zijn intermodale rol. Ondanks ruimtelijke beperkingen (beperkte rijstroken tussen twee tunnels) blijft het station het drukste station in Normandië, met ongeveer acht miljoen passagiers per jaar.

Het station markeerde ook populaire cultuur, verschijnend in films als Sous le signe du stier (1969) met Jean Gabin of Die to Love (1971) met Annie Girardot. Sinds 2015 is 20 miljoen euro besteed aan toegankelijkheid en modernisering (liften, Wi-Fi, herinrichting van het park). Een tweede stationproject op de linkeroever, gevalideerd in 2023, beoogt de congestie op de historische site te verminderen.

Architectuur combineert het station modernisme (schijnbaar beton) en art nouveau elegantie, met elementen zoals de klokken van de campanile, gerestaureerd in 2019. De strategische ligging, tussen de tunnels van Beauvoisine en Saint-Maur, maakt het een belangrijke spoorwegknooppunt, ondanks aanhoudende technische beperkingen (lengte van dokken, beheer van schakelaars).

Externe links