Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Stadhuis van Condé-sur-l'Escaut dans le Nord

Patrimoine classé
Patrimoine urbain
Hôtel de ville
Nord

Stadhuis van Condé-sur-l'Escaut

    Place Pierre-Delcourt
    59163 Condé-sur-l'Escaut
Hôtel de ville de Condé-sur-lEscaut
Hôtel de ville de Condé-sur-lEscaut
Hôtel de ville de Condé-sur-lEscaut
Hôtel de ville de Condé-sur-lEscaut
Hôtel de ville de Condé-sur-lEscaut
Hôtel de ville de Condé-sur-lEscaut
Hôtel de ville de Condé-sur-lEscaut
Hôtel de ville de Condé-sur-lEscaut
Hôtel de ville de Condé-sur-lEscaut
Hôtel de ville de Condé-sur-lEscaut
Hôtel de ville de Condé-sur-lEscaut
Hôtel de ville de Condé-sur-lEscaut
Crédit photo : Codepem - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1800
1900
2000
1754
Eerste project
1773
Begin van de werkzaamheden
1773–1785
Bouwnijverheid
1789
Financiële voltooiing
1812–1821
Binneninrichting
1838
Verwerving van de laatste vleugel
1844–1857
Herstel
2007
Bescherming
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

Het volledige stadhuis (cad. AR 314): inschrijving bij beschikking van 5 februari 2007

Kerncijfers

Emmanuel de Croÿ (1718–1784) - Hertog en heer van Condé Projectfinancier en besluitvormer
Pierre Louis Georges du Buat (1734–1809) - Militair ingenieur Bouwmanager
Pierre Contant d’Ivry (1698–1777) - Architect Auteur van het oorspronkelijke project (1754)
Richard Fernet (1735–1810) - Beeldhouwer Geveldecoratie en zaal voor publiek
Louis Dupommereuille - Carpenter Bouw van de hoofddeur
Louis Gabriel Taboureau des Réaux (1718–1782) - Henegouwenhost Financiële bijdrage aan het project

Oorsprong en geschiedenis

Het stadhuis van Condé-sur-l'Escaut, gebouwd tussen 1773 en 1785, beslaat de noordoostelijke kant van Place d'Armes (nu Pierre-Delcourt Square). Ontworpen om de illusie van een uniek gebouw te geven, combineert het een centraal voorlichaam met kolossale dorische zuilen en twee symmetrische zijvleugels, aanvankelijk particuliere huizen. Lokale materialen (Bavay steen, kalksteen uit Ecaussines, baksteen) markeren de regionale verankering, terwijl de begane grond een bakstenen gewelfde winkelhal, een overdekte uitbreiding van het openbare plein herbergt.

Het project, geleid door de militaire ingenieur Pierre Louis Georges du Buat (1734 Geïnspireerd door een eerste project van architect Pierre Contant d'Ivry (1754) omvat het gebouw een rechtszaal (toekomstige trouwzaal) en administratieve ruimtes. De kosten, aanvankelijk geschat op £ 45.000, bereikten uiteindelijk Pond 172,139 in 1789, met bijdragen van de intendant van Henegouwen en financiële verzendingen.

De zijvleugels, aanvankelijk particuliere huizen, werden geleidelijk geabsorbeerd door het stadhuis in de 19e en 20e eeuw. In 1774 werden twee huizen gekocht door de stad, en in 1838 werd de laatste vleugel verworven. De interieurindelingen gingen verder in de 19e eeuw: lambrisering van de raadszaal (1812), traphelling (1821), en marmeren bestrating in de voormalige hal (1844 De opeenvolgende restauraties (1852.

De architectuur weerspiegelt een functionele hiërarchie: de kolossale orde van het centrale lichaam contrasteert met de soberheid van de vleugels en benadrukt de preeminentie van het stadhuis. Materialen (blauwe steen, baksteen, leisteen) en technieken (pendant gewelven, dorische kolommen) tonen lokale knowhow aangepast aan begrotingsbeperkingen. Ondanks soms onhandige proporties belichaamt het ensemble de stedelijke ambitie van de achttiende eeuw, waarbij het publieke nut en seigneurieel prestige worden gemengd.

Gerangschikt Historisch Monument in 2007, het gebouw illustreert de overgang tussen het Oude Regime en bestuurlijke moderniteit. De check-in, loggia à breche, en de bewaarde kamers (archieven, salon du conseil) herinneren aan zijn centrale rol in het gemeenschapsleven. De sculpturen van Richard Fernet (1735.

Externe links