Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Lévis, gelegen in Lurcy-Lévis in de Allier, werd gebouwd in 1655 onder het bewind van Lodewijk XIV. Het vervangt een oud middeleeuws kasteel genaamd Poligny, eigendom van de heren van Bannegon en vervolgens van de Lévis sinds de 15e eeuw. De sobere architectuur, typisch voor de zeventiende eeuw, omvat een centraal lichaam geflankeerd door twee paviljoens, een binnenplaats van eer bekleed met bijgebouwen, en een boom oprit die leidt naar de ingang. Het landgoed, opgericht als markiesat en later als hertogdom-paar in de 18e eeuw, bleef tot 1744 in de familie Lévis.

Binnen bewaart het kasteel originele elementen zoals houtwerk, Franse plafonds en monumentale schoorstenen, waaronder een witte steen versierd met een schelp in de grote woonkamer. De eerste verdieping, gewijd aan recepties, huizen enfilade lounges en een bibliotheek. De tweede verdieping, zolder, wordt verlicht door gebogen pediment ramen. Een middeleeuwse dovecote, overblijfsel van het primitieve kasteel, blijft op de lagere binnenplaats. Het landgoed werd in 1945 uitgeroepen tot historisch monument voor zijn architectonisch en landschapsensemble.

Het kasteel veranderde meerdere malen van hand na de Lévis: doorgegeven aan de Castries, vervolgens aan de architect Hardouin-Mansart van Sagonne (1752), werd hij het slachtoffer van een zwendel gekoppeld aan de verkoop van zijn bossen. In de 19e eeuw behoorde het tot de Sinety, die daar een porseleinfabriek installeerde, en vervolgens tot de Thuret, die zijn structuur veranderde (toegevoegde het centrale paviljoen en trappen in 1855). Na 1970 leed het kasteel een grote verslechtering: plunderen, verlaten en afgebroken projecten van transformatie tot een hotel. Sinds 2021 werkt een vereniging aan de bescherming ervan, met publieke middelen voor het herstel van de ramen en de kapel.

De geschiedenis van het kasteel wordt gekenmerkt door invloedrijke figuren, zoals Roger de Lévis, luitenant-generaal van Bourbonnais, die zijn moderne bouw begon in de 17e eeuw. Zijn kleinzoon, Charles Eugène de Lévis-Charlus, kreeg in 1723 de oprichting van het landgoed in hertogdom Payrie. In de 18e eeuw, de markies de Castries, toekomstige staatssecretaris voor de marine, en architect Jacques Hardouin-Mansart de Sagonne, kleinzoon van Jules Hardouin-Mansart, lieten hun stempel op de plaats. In de 19e eeuw voegde Isaac Thuret decoratieve elementen (blasons, trappen) toe en herstelde het gebouw gedeeltelijk.

De 20e eeuw zag het kasteel in onbruik vallen: het werd gekocht door Amerikaanse investeerders in de jaren zeventig, gedeeltelijk beton en verlaten. In de jaren negentig, Guyot eigenaren kort geopend de site voor het publiek, voordat sluiting om veiligheidsredenen. In 2000 verwierf Jean de Menton het landgoed, maar deed het niet het nodige werk, wat leidde tot een versnelde afbraak. Sinds 2018 proberen burgerinitiatieven (petitions, verenigingen) zich te mobiliseren voor het behoud ervan, ondanks obstakels zoals de intrekking van subsidies in 2024.

Externe links