Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk Notre-Dame-de-la-Mer des Saintes-Maries-de-la-Mer is een 9e-eeuwse romaanse vestingkerk gebouwd in Camargue (Bouches-du-Rhône) tijdens de invasies van Viking en Saracen. De architectuur combineert militaire verdediging en christelijke aanbidding, met een imposante kerker-abside zichtbaar 10 km afstand. Het vervangt een oude tempel gewijd aan Artemis, genoemd door Strabon, vervolgens een gechretianiseerde oppidum in de 6e eeuw onder de naam Sancta Maria de Ratis, gekoppeld aan de legende van de landing van de Heilige Maria.

De grote reconstructie tussen 1165 en 1170 onder de opkomende Gotische invloed, opgenomen defensieve elementen (mâchicoulis, rondweg) en een hoge kapel gewijd aan Sint Michael om de relikwieën te huisvesten. De site, die tot de tiende eeuw door de Saracenen werd bedreigd, werd in 973, toen in 1078 herbouwd door Guillaume I van de Provence. De opgravingen van 1448, besteld door koning René, onthulden relikwieën en een crypte gewijd aan Sara la Noire, centrale plaatsen van de huidige bedevaart.

De pelgrimstocht naar Saintes-Maries-de-la-Mer, in 1343 geformaliseerd door Paus Benedictus XII, trekt de gelovigen voor de feesten van 25 mei en 22 oktober, inclusief maritieme processies. De relikwieën, ontdekt in 1448 (twee lichamen en hergebruikte heidense cippes), symboliseren de Christenisering van een oude cultus in Tremaia (Keltische ideeën). De kerk, geclassificeerd in 1840, behoudt belangrijke romaanse hoofdsteden (1160.

Het gebouw, met een enkel schip en een veelhoekige apsis, diende als onderdak voor de bevolking tijdens barbaarse invallen. De klokkentoren, met vijf klokken, en de crypte naar het standbeeld van Sara la Noire (gesitueerd ritueel sinds 1936) illustreert de fusie van heidense, christelijke en zigeunertradities. De veranderingen van de 14e 15e eeuw, zoals de ronde weg, versterkt zijn fort verschijning, domineren de stad voor 15 meter hoog.

Archeologische opgravingen onthulden een vroegere landelijke kapel (eenpersoonsschip, halfronde apsis) in kalksteen, met een noordelijke toren en opnieuw gebruikte Arlesische leeuwen. De site, beschermd door wallen tot de Revolutie, was een strategische sluis voor Arles. Tegenwoordig combineert de kerk Romaanse eenvoud (gebroken kraai, archeologie) en middeleeuwse symbolen, zoals de bron onder de 17e eeuw Christus, herinnerend aan het gebruik ervan als toevluchtsoord.

Externe links