Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Lionsgebouw, gelegen in het Brest arsenaal aan de westelijke oever van de rivier de Penfeld, werd gebouwd tussen 1807 en 1809 onder leiding van ingenieur Jean-Nicolas Trouille, volgens de plannen van Jean Tarbé de Vauxclairs. Dit monument, ook bekend als de Pontaniou Lift, vervult verschillende functies: het sluit het Pontaniou kanaal om het arsenaal veilig te stellen, dient als brug tussen de Capuchins en Pontaniou Plateaus, en huizen winkels voor kalfsuitrusting (rai, teer, hars). Zijn sobere architectuur, typerend voor het Eerste Rijk, onderscheidt zich door tien gouden leeuwenkoppen die de waterspuwers van zijn oostelijke gevel sieren, vandaar zijn naam.

Oorspronkelijk bestaat het gebouw uit vier verdiepingen: een kelder met opslagtanks en collectieve latrines, een begane grond gewijd aan gewelfde winkels, een verdieping voor werkplaatsen en kantoren, en een terras ter ondersteuning van Pontaniou Street. De gebruikte materialen, zoals Brest Gneiss en Aber-Ildut graniet, weerspiegelen lokale hulpbronnen. Het gebouw biedt ook toegang tot het arsenaal via Saint-Malo Street of Madeleine Enclosures, terwijl het versterken van de militaire omheining van de site. In de 19e eeuw werd er tijdelijk een timmerman gehuisvest, daarna van 1932 tot 1961, een kantine van arbeidersklasse genaamd "The Golden Gull" met verwijzing naar waterspuwers.

In 2011 werd een historisch monument opgericht, het Leeuwengebouw ontsnapte aan de verwoestingen van de Tweede Wereldoorlog en werd in 2000 gerehabiliteerd voor de maritieme festiviteiten van Brest 2000. Tussen 2015 en 2022 wordt een belangrijke restauratie uitgevoerd, medegefinancierd door de ministeries van Cultuur en Defensie, om de structuur en het zegel ervan te behouden. Het is een symbool van het Brestiaanse industriële en militaire erfgoed, dat getuigt van de Napoleontische techniek en de havengeschiedenis van de stad.

Het gebouw maakt deel uit van een grotere set: het Brest arsenaal, opgericht in de 17e eeuw onder Colbert en ontwikkeld tot de 20e eeuw. Zij speelde een sleutelrol bij de modernisering van de militaire haven, met name bij de bouw van de stroomgebieden van Pontaniou (1752-1757) en de werkplaatsen van de Capuchins (1840-1865). Het heffen van Pontaniou, door het sluiten van de kanalen, vergemakkelijkt de refits (scheepsreparaties) en optimaliseert de logistiek tussen de verschillende plateaus van het arsenaal. Tegenwoordig, hoewel niet te bezoeken vanwege zijn militaire status, belichaamt het de overgang tussen het Napoleontische tijdperk en de havenindustrialisatie.

Het kanon en leeuwvormige gargoyles, evenals de ondergrondse tanks voor brandbare materialen, illustreren de vindingrijkheid van de technieken van de tijd. Het gebouw combineert militair nut (voorraad, circulatie) en sobere esthetiek, kenmerkend voor keizerlijke gebouwen. De ranking in 2011 onderstreept haar erfgoed belang, terwijl de recente restauratie haar duurzaamheid garandeert. In het landschap van het arsenaal is er nog steeds een belangrijk visueel oriëntatiepunt, naast andere werken zoals de corderie of de Laninon bekkens.

Externe links