Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Manor van de Plessix-Madeuc en Côtes-d'Armor

Manor van de Plessix-Madeuc

    9 Le Petit Plessix
    22130 Corseul

Tijdlijn

Renaissance
Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1500
1600
1700
1800
1900
2000
XVe siècle
Eerste gecertificeerde beroep
XVIe siècle
Initiële structuur
Première moitié du XVIIe siècle
Uitbreiding in L
Seconde moitié du XVIIe siècle
Thuisextensie
XVIIIe siècle
Interieurreparaties
1996
Eerste restauratie
2008–présent
Volledige restauratie
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Kerncijfers

Famille Madeuc - Eerste bewoners (15e eeuw) Geef zijn naam aan het huis.
Famille Lenfant - Eigenaar (XVI eeuw) Periode van de initiële structuur.
Famille Jan - Eigenaar (17e 15e eeuw) Verantwoordelijk voor grote uitbreidingen.
Hinguant de Saint-Maur - Eigenaar (18e eeuw) Armen op het voetstuk.
Frottier de la Messelière - Lokale historicus Bron geciteerd voor de geschiedenis van het herenhuis.

Oorsprong en geschiedenis

Het Manor House of Plessix-Madeuc, gelegen in Corseul in de Côtes-d'Armor, is een gebouw waarvan de oorsprong dateert uit ten minste de 15e eeuw, hoewel Gallo-Romeinse blijft (tegulae, immbrice, keramiek) getuigen van een eerdere bezetting van de site. De term plessix, van de Latijnse plectère (interlacer), verwijst oorspronkelijk naar een hek of vesting, dan naar een seigneuriale woning. De naam Madeuc (of Madec), wat "goed" betekent in Breton, verwijst naar een oude Bretonse familie die de plaats sinds de 15e eeuw had bezet, gevolgd door de Kinderen (XVIe), de Jan (XVIIe.

De huidige T-vormige structuur is het resultaat van opeenvolgende uitbreidingscampagnes. In de 16e eeuw was het herenhuis beperkt tot twee kamers en een noordelijke traptoren, omgetoverd tot een 17e eeuws herenhuis, dat een L-vormig plan vormde. Een tweede campagne in de tweede helft van de 17e eeuw breidde het huis uit naar het oosten, het veranderen van de zuidelijke gevel (vier spanten, vier-pannen dak) en het toevoegen van een extra verdieping in het noorden om het seigneuriale prestige te bevestigen. Architectonische elementen, zoals de schouderschoorstenen geïnspireerd door de Malouin huizen of de omgekeerde frame schacht (18de eeuw), getuigen van deze ontwikkelingen.

In de 18e eeuw werd het interieur opnieuw ontworpen: een "malouin" bezaaide vloer, houtwerk in de woonkamer, en een nieuwe baai om de kamer te verlichten. De 19e eeuw zag kleine ontwikkelingen voordat het herenhuis werd een boerderij in de 20e eeuw. Gerestaureerd in 1996 en volledig gerehabiliteerd vanaf 2008, herbergt het nu een woning voor jonge kunstenaars. Onder zijn eigenaardigheden zijn het hergebruik van oude materialen (stenen, marmeren zuil) en een ontbrekende girouette, eenmaal zaaien het dak.

Het herenhuis illustreert de architectonische evolutie van de Bretonse seigneuriale huizen, waarbij Gallo-Romeinse erfgoed, Malouin invloeden en symbolen van de lokale macht worden gemengd. Zijn vermelding in de algemene inventaris van cultureel erfgoed onderstreept zijn historische en erfgoedwaarde.

Externe links