Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

== Geschiedenis ==Villars-les-Dombes werd in de 10e eeuw gebouwd in de stad Villars-les-Dombes (Ain, Auvergne-Rhône-Alpes). Oorspronkelijk was het aan de rand van het middeleeuwse dorp, gegroepeerd rond een Romaanse kerk. De kunstmatige taart, nu in het centrum van het dorp, ondersteunt de ruïnes van een ronde bakstenen toren uit 940. Opgravingen onthulden een Romaanse kerk begraven in de 11e eeuw, gebouwd op een vierkante toren van de 10e eeuw, zelf opgenomen Gallo-Romeinse blokken. De benedentuin, omgeven door sloten, werd geïntegreerd in een stedelijke behuizing in de 13e eeuw.

De poype was het hart van een seigneury, toen een barony, een county en uiteindelijk een markiesaat. In de 12e eeuw nam Étienne I de Villars rechten over het pand te Humbert de Beaujeu, bevestigd in 1253 door Béatrix de Faucigny. Het kasteel, gebouwd in de 11e eeuw door de Sires van Villars, werd in 1595 ontmanteld door de troepen van Biron na een gewelddadige zak. De seigneurie veranderde vaak de handen: in 1327 werd de Savoy in 1432 opgericht voor Filips IV van Lévis-Mirepoix, in 1565 voor Honorat de Savoy.

In 1905 werd een historisch monument gebouwd, de motte herbergt ook de overblijfselen van een aula (de kamer van de Middeleeuwen) onder het terre. Drie andere motels bestonden in Villars: Filioli (vernietigd in 1847), La Juyre en Termant. De opgravingen van 1988 bevestigden het strategische belang van de site, gekoppeld aan de feodale organisatie van de Dombes, tussen seigneuriële conflicten en controle van de commerciële assen.

De site illustreert de evolutie van een lokale macht, van de Sires of Villars tot de Savoys en de Lévis-Mirepoix. De geschiedenis weerspiegelt de strijd om regionale overheersing, van de feodale verbintenissen van de 13e eeuw tot de confiscatie door Marguerite van Oostenrijk in de 16e eeuw. Vandaag de dag blijft de poype een zeldzame getuigenis van middeleeuwse aarde vestingwerken, het combineren van archeologie en herinnering aan de bloedbaden van 1595.

De zichtbare ronde toren, het laatste overblijfsel van het kasteel, symboliseert de overgang tussen militaire architectuur op aarde (motte) en metselwerk (X eeuw stenen). De hergebruikte Gallo-Romeinse blokken onderstrepen de continuïteit van de bezetting van de site, van oudheid tot moderne tijd, waar de markiesat werd overgedragen aan burgerlijke families zoals de Perrachon of de Dugas de Bois-Saint-Just.

Externe links