Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kleurmolen Prix-lès-Mézières, gelegen aan de oevers van de Maas in de Ardennen, is een industrieel complex uit de 2e helft van de 19e eeuw. Oorspronkelijk herbergde de site een kanonnensmederij (18de eeuw), gevolgd door een koperen smelter (17de eeuw) en een afhankelijkheid van de wapenfabriek in Nouzonville. In 1859 werden de drie molens (hoog, midden, laag) door Pierre Colin omgezet in een prepareerinstallatie voor minerale kleuren, wat hun industriële climax markeerde.

De Grand Moulin, gebouwd uit kalksteen met een dak in het paviljoen, gebruikte een hydraulisch wiel aangedreven door een gewelfde bief. De middelste molen, met drie paar slijpwielen en een dak met gebroken lange panelen, werd gebruikt voor de verpakking van de pigmenten in vaten. In 1883 werden 9 werknemers in dienst genomen en geleidelijk werd haar activiteit gestaakt: lage molen in 1918, hoge molen in 1925 en middelste molen in 1955. De gebouwen, gemaakt van steen en gecoat, behouden nog steeds horizontale slijpwielen en mechanische elementen.

De geschiedenis van de site dateert uit de 11e eeuw, toen de priorij van Saint-Hubert Abbey een meelmolen vestigde, voor het eerst genoemd in 1517. In de 17e eeuw werd daar een koperen batterij geïnstalleerd en de site werd verhuurd aan de Manufacture d'Armes de Charleville uit 1702. Na de Revolutie werden de molens nationale goederen en werden rond 1794 omgevormd tot een platinafabriek om de fabriek te leveren. In 1861 overgenomen door Honoré-Victor Colin, die hun omzetting in een kleurmolen voltooid.

Gerangschikt een historisch monument in 1995, de site beschermt nu de gevels, daken, en hydraulische elementen (gelichte gevogelte, molensteen steunen), evenals een dovecote en een boerderij. De calcinatoren en drogers, voorheen grenzend aan de Middenmolen, getuigen van de industriële organisatie van de 19e eeuw. De lage molen, met zijn twee verdiepingen in steen, en de Grand Moulin, uitgerust met een wiel van 6 meter in diameter, illustreren de hydraulische techniek van de periode.

Historische bronnen, zoals de werken van Michel Coistia (Les Moulins à couleurs des Ardennes, 1991) en Gérald Dardart (Prix-lès-Mézières. Het werk van de monniken van Saint-Hubert, 2001), documenteert deze evolutie. De inmiddels ontmantelde locatie blijft een opmerkelijk voorbeeld van de aanpassing van de Ardennen aan de moderne industriële behoeften, van metallurgie tot chemische productie.

Externe links