Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Orschwihr Kasteel, gelegen in de Bovenrijn, heeft zijn oorsprong in het 2e kwartaal van de 13e eeuw met de bouw van een huis rond 1230-1250. Dit eerste gebouw, omringd door vestingwerken, evolueerde door de eeuwen heen: in de zestiende eeuw (circa 1580), werd het herenhuis omgevormd tot een kasteel met kanonnentorens en een wand van behuizing, die de defensieve behoeften van het tijdperk weerspiegelt. De Andlau, toen de families van Rixheim en Erdmannsdorf, waren de opeenvolgende heren voor zijn passage naar de Truchsess van Rheinfelden.

In 1722 verwoestte een brand het kasteel, waarvoor gedeeltelijke wederopbouw nodig was. In de 18e eeuw behoorde het tot Griset, toen tot François Willemann, adviseur van de bisschoppen van Straatsburg, voordat het verkocht werd als nationaal goed tijdens de revolutie. Het werd omgetoverd tot een boerderij, en in 1934 leed het aan een nieuw vuur, waardoor er slechts twee torens, een stenen brug en de kelders met de sporen van de primitieve kerker. Tegenwoordig is het landgoed gewijd aan wijnbouw, beheerd door Hubert Hartmann.

Het dorp Orschwihr, historisch gericht op de wijnstok, trok zijn welvaart uit de wijnen zoals de Pfongstberg of de Rangen, gekweekt sinds de Middeleeuwen. De goed beboste heuvels (Bollenberg, Lippelsberg) en het staatsgerecht van Rouffach maakten het tot een populair terroir. In de 19e eeuw omvatte het kadaster van 1828 396 wijnbouwers, die het lokale wijnanker illustreren. De wijnen van het kasteel, internationaal bekroond (Vinalies, Guide Hachette), worden nu genoemd in sterrenrestaurants in Europa, de Verenigde Staten en Japan.

De huidige overblijfselen, geclassificeerd als historisch monument sinds 1988, omvatten de gevels van het huis, een toren, de toegangsbrug en de omheinde muren. De taakmerken en middeleeuwse kelders getuigen van de opeenvolgende bouwfasen, waarbij feodaal erfgoed en aanpassing aan landbouw- en wijnbouwdoeleinden worden gemengd.

De geschiedenis van het kasteel wordt gedocumenteerd door lokale bronnen, waaronder de werken van Th. Walther (1906) of Mr. Grodwohl (1973-1974), die de centrale rol in de Elzasische wijneconomie benadrukken. Architecten François-Antoine Müller en Nicolas Six lieten daar hun stempel achter, vooral tijdens de navuurreconstructies.

Externe links