Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Paul-Baratgin schoolgroep, gevestigd in Lannemezan (Hautes-Pyrénées), werd ontworpen in het 3e kwartaal van de 20e eeuw als een ambitieus project, waaronder een meisjesschool, een kleuterschool, personeelswoning, garages en groene ruimten. Het massaplan organiseert gebouwen met betrekking tot openbare wegen, het integreren van recreatiecursussen, tuinen en pergola's, met bijzondere aandacht voor de zonneoriëntatie en de circulatie van kinderen. De materialen (geschilderde naden, gewapend beton, leisteen) en architectonische details (claustras, luifels, fonteinen) weerspiegelen een functionele en esthetische benadering, geïnspireerd op de hygiënistische principes van de tijd.

Het in 1949 gestarte project werd toevertrouwd aan de architecten Noël Lemaresquier (Grand Prix de Rome 1930) en Paul de Noyers, verbonden met de firma Pins frères. Het werk, geschat op 107 miljoen frank, vond plaats tussen 1951 en 1952, in een context van bevolkingsgroei in verband met industrialisatie en militaire installatie na de Tweede Wereldoorlog. De school, oorspronkelijk "Edouard Herriot" genoemd, werd in 1966 hernoemd als eerbetoon aan burgemeester Paul Baratgin (1890.

De architectuur van de schoolgroep onderscheidt zich door haar samenstelling in geparkeerde paviljoens, aangepast aan de helling van de grond, en door interieurruimtes ontworpen om verkeer en hygiëne te optimaliseren. De klaslokalen, 4,50 m hoog, waren uitgerust met kluisjes, fonteinen en ramen op het zuiden, terwijl de speeltuinen, geboomd en verdeeld, omvatten aangelegde faciliteiten (parterres, massifs, pergola's). Het gebouw, geregistreerd bij de Historische Monumenten in 2024, illustreert de stedelijke evolutie van Lannemezan, van 2.529 inwoners in 1936 tot meer dan 8.000 in de jaren zeventig.

De schoolgroep maakt deel uit van een driehoekig perceel tussen Thiers Street en de oude nationale weg 117, in een wijk die zich dan ontwikkelt. Het project omvatte ook de aanleg van nieuwe openbare wegen, die deze stadsuitbreiding begeleidden. Hoewel het aangrenzende land gereserveerd was voor een jongensschool, werd het nooit gebouwd. De architecten, opgeleid in Schone Kunsten, hebben hier moderne principes toegepast, waarbij pedagogische functionaliteit, gebruikerscomfort en landschapsintegratie worden gecombineerd.

Noël Lemaresquier, hoofdarchitect van burgerlijke gebouwen en nationale paleizen uit 1954, markeerde Toulouse met andere prestaties (faculteit geneeskunde, CHU van Rangueil). Paul de Noyers, zijn medewerker, doceerde van 1947 tot 1968 aan de Regionale School voor Architectuur in Toulouse. Hun samenwerking aan dit project weerspiegelt de wens het basisonderwijs te moderniseren in een nationale context van naoorlogse wederopbouw en uitbreiding van openbare voorzieningen.

Externe links