Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Pont Vieux de Montauban werd in de 12e eeuw opgericht door Alphonse Jourdain, graaf van Toulouse. Het charter 1144 voorzag al in de bouw ervan om de twee banken van de Tarn te verbinden, maar hoge kosten en conflicten vertraagden het project. De inwoners kregen land in 1291, maar de middelen ontbraken nog om aan het werk te gaan.

In 1304 bestelde Philip de Bel de bouw van de brug, waarbij hij een koninklijke subsidie beloofde voor een drie torenbouw. De werken, toevertrouwd aan Étienne de Ferrières en Mathieu de Verdun, begonnen in 1311 maar werden gekenmerkt door verduistering en conflicten tussen de consuls van Montauban en de vertegenwoordigers van de koning. Een koninklijk onderzoek in 1311 onthulde nalatigheid, wat resulteerde in schorsing van het consulaat en financiële veroordelingen. De werkzaamheden werden na 1315 hervat met een schatting van 20 jaar voor voltooiing.

De brug werd waarschijnlijk rond 1335, met twee torens aan het eind (in plaats van de drie geplande) en een kapel gewijd aan Saint Catherine in het centrum. De torens werden geleidelijk vernietigd: die van de rechteroever in 1663 voor het bisschoppelijk paleis, en die van de linkeroever in 1701 voor een triomferende poort. De kapel verdween in 1828. De brug diende als een vesting tijdens de belegering van Montauban (1562, 1621) leed herhaalde schade.

Door de eeuwen heen onderging de brug diverse restauraties: in 1667 door intendant Pellot, in 1758 om het voetgangersverkeer te verbeteren, en in 1881 met een uitbreiding. In 1828 werden de middeleeuwse parapeten vervangen door metalen barrières en in 1831 werden de trottoirs uitgebreid. Een historisch monument in 1911, vandaag de dag is het een iconische snelwegbrug, getuige van middeleeuwse techniek en de tumults van de Montalban geschiedenis.

Architectureel onderscheidt de Pont Vieux zich door zijn zeldzame platte schort in de Middeleeuwen, zijn zeven ogival bogen van 21 tot 22 meter opening, en zijn batterijen uitgerust met snavels om overstromingen te weerstaan. De openingen boven de sporen vergemakkelijkten de evacuatie van water, een innovatie voor de tijd. Het is 205 meter lang en illustreert de aanpassing van bouwtechnieken aan de geografische en politieke uitdagingen van Tarn-et-Garonne.

Externe links