Bouw van de brug 2e moitié du XIVe siècle (vers 1350-1360) (≈ 1355)
Op bevel van Jeanne d'Evreux volgens traditie.
20 juillet 1972
Historische monument classificatie
Historische monument classificatie 20 juillet 1972 (≈ 1972)
Aanvullende inventaris.
2008
Volledige restauratie
Volledige restauratie 2008 (≈ 2008)
Gefinancierd door de afdeling Essonne.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
De brug, met uitzondering van de moderne uitbreiding (box NO CADASTRE; OPENBARE RUIMTE): inschrijving bij decreet van 20 juli 1972
Kerncijfers
Jeanne d’Évreux - Koningin van Frankrijk, weduwe van Karel IV
Vermoedelijke sponsor van de brug volgens traditie.
Charles Motheau - Lokale geleerde (begin 20e eeuw)
De legende van de Witte Koningin opgenomen.
Oorsprong en geschiedenis
De White Queen Bridge, ook wel de White Lady Bridge genoemd, is een middeleeuws gebouw uit de 14e eeuw in Bossy-Saint-Antoine, tegenover de rivier de Yerres. Gebouwd van steen, bestaat het uit vier volle bogen: drie grote hoofdbogen ongeveer 4 meter breed en een vierde meer bescheiden, ontworpen om het water te evacueren tijdens overstromingen. Elke boog rust op massieve afgronden versterkt door uitlopers, die de bouwtechnieken van het tijdperk illustreren.
Volgens een lokale traditie die werd gemeld door een plaquette op de parapet, dateert deze brug uit 1446 en werd tussen 1350 en 1360 besteld door Jeanne d'Evreux, weduwe van Karel IV de Bel. Een lokale legende, opgenomen in 1911, door de geleerde Charles Motheau, vertelt ons dat Jeanne d'Évreux, bijgenaamd de Witte Koningin en Vrouwe van Brie-Comte-Robert, haar bouw opdracht gaf na een ongeval dat plaatsvond tijdens de kruising van de Bossy Ford. Toen ze terugkwam uit Corbeil na een bezoek aan haar nichtje, werd haar hash bijna meegesleept door het gezwollen water van de Yerres, duwde de koningin om een veiliger brug te financieren.
De brug, eigendom van het departement Essonne, werd op 20 juli 1972 uitgeroepen tot historisch monument. Het werd volledig gerestaureerd in 2008, gefinancierd door de departementsraad voor € 400.000. Tegenwoordig ondersteunt het departement 33 en blijft het een opmerkelijke getuigenis van middeleeuwse civiele architectuur in Île-de-France, terwijl het zorgt voor een moderne wegfunctie dankzij een systeem van afwisselende lichten.
De beschikbare bronnen, waaronder Wikipedia en de Merimée basis, bevestigen zijn status als beschermd monument en de precieze locatie op 1 Rue du Moulin Neuf in Bossy-Saint-Antoine. De moderne uitbreiding is uitgesloten van de bescherming van het erfgoed en benadrukt het belang van het behoud van de oorspronkelijke staat.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen