Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Loir Castle, gelegen in Sars-et-Rosières, is een historisch monument dat dateert uit het begin van de 15e eeuw. Gebouwd van baksteen en zandsteen, het heeft een massaplan met een rechthoekig lichaam met vier ronde torens. De ingangsdeur, gedateerd 1401 of 1404, heeft een gesneden achterwerk van wapenschilden en cynegetische motieven. De geëmailleerde baksteen decoratie, het vormen van diamant en kruis van Saint Andrew, siert de tweede en derde niveaus. De sloten, nu opgedroogd, en de boogschutter-kanonniers herinneren zich zijn aanvankelijke verdedigingsroeping.

Het fief de la Rosière, genoemd uit de 13e eeuw, zag het gebouw van het huidige kasteel voor Louis Gossuin, seigneur van Quesnoy. Het landgoed bleef in zijn familie tot 1771, toen hij werd overgenomen door Nicolas-Joseph du Buisson, een voormalige bisschop van Douai. In de 19e eeuw werden grote transformaties uitgevoerd: Charles-Joseph Duthoit, schoonzoon van du Buisson, verving de ogivale kruisen met klassieke ramen, terwijl Henri Duthoit, Graaf en eigenaar vanaf 1885 neo-middeleeuwse restauraties uitvoerden (begraven baaien, veranda-duif, parapet van de brug).

De 19e eeuwse werken omvatten ook de wederopbouw van bijkomende gebouwen (stallen, huizen) en de aanpassing van de gracht. Een brand in 1919 vernietigde de vloeren, lijsten en daken, waardoor het kasteel in ruïnes. De sinds 1969 beschermde elementen getuigen van de hybride architectuur, het mengen van middeleeuwse overblijfselen en moderne toevoegingen, hoewel de site nu wordt verlaten na decennia van verwaarlozing na de verkoop door Henri Duthoit.

De benedentuin, bereikbaar via een oprit van kalkbomen en een bakstenen veranda-colombier, behoudt sporen van landbouwontwikkelingen (stabiele, cement friezes). Het systeem van sloten, gedeeltelijk gevuld, en de gewelfde kamers van de kelder herinneren aan de oorspronkelijke ruimtelijke organisatie. De torens, bedekt met peperdaken, en de grote kamer op de eerste verdieping illustreren de residentiële en defensieve dualiteit van het kasteel, typisch voor de seigneuriale vestingen van Noord-Frankrijk.

De 19e-eeuwse bronnen (Duthilloeul, La Grange en d'Herbommez) beschrijven een domein dat vervolgens onderhouden wordt, met een binnenplaats omringd door bijgebouwen en een gerenoveerd 18e-eeuws huis. De restauraties van Henri Duthoit, hoewel historisch kritisch, markeerden het huidige aspect van de site, vóór de daling in de 20e eeuw. Vandaag de dag, de overblijfselen van het kasteel, geclassificeerd in 1969, bieden een fragmentarische maar kostbare getuigenis van de kasteelarchitectuur in Hauts-de-France, tussen middeleeuwse erfgoed en moderne interventies.

Externe links