Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abdij van Alet-les-Bains, gesticht in de 10e eeuw als Benedictijner klooster, werd een machtige religieuze instelling van Razès, middeleeuwse regio van Languedoc. In 813, een handvest (nu beschouwd als een vervalsing van de elfde eeuw) toegeschreven zijn stichting aan graaf Berà en zijn vrouw Romella, die hem zou hebben opgevoed in de abdij om God te danken. Met rijkdom veroorzaakte het gierigheid en conflict, vooral met de heren van Couiza en Limoux. Het werd voor 1058 verwoest door de graaf van Carcassonne tijdens een conflict tussen de aartsbisschop van Narbonne en burggraaf Bérenger, en werd versterkt onder Abbé Pons Amiel (1167-1197) met een defensieve behuizing.

Tijdens de kruistocht tegen de Katharen bleven de monniken van Alet trouw aan de Burggraafs Trencavel, geëxcommuniceerd voor hun verzet tegen de koning. Na de overwinning van Simon de Monfort vonden de overlevenden de abdij terug onder bescherming van de graaf van Foix, maar hun loyaliteit bleef verdacht. In 1268, Abbé Raimon II, geëxcommuniceerd voor het verbranden van het kasteel van Fa, illustreerde de aanhoudende spanningen. Paus Johannes XXII schinda het aartsbisdom Narbonne in 1318, het creëren van het bisdom Alet: de abdij Notre Dame werd toen kathedraal, ondanks verzet van de nonnen van Proilhe.

De godsdienstoorlogen markeerden een tragisch keerpunt. In 1573 namen de Hugenoten Alet en plunderden de kathedraal in 1577 en vernietigden altaren, glas-in-loodramen en episcopale paleizen. Een kanonskogel zorgde ervoor dat een deel van het dak instortte, en de stenen dienden om de wallen te versterken. Rond 1600 werd de Notre-Damekathedraal vervangen door een geïmproviseerde kathedraal (Saint-Benoît) in de Conventuele overblijfselen. De revolutie werd afgeschaft in 1790, en het gebouw, al in ruïnes, werd gedeeltelijk vernietigd door de bouw van CD 118, amputeren vier van zijn vijf apsen.

== Geschiedenis ==De kathedraal werd in 1903 voor het eerst gerestaureerd en werd in 1947 opgegraven. Onder zijn 35 bisschoppen (van 1318 tot 1790) onderscheidde Nicolas Pavillon zich als Jansenistische figuur. Vandaag de dag blijft het romaanse koor, het oudste deel, en elementen zoals de voordeur (geclassificeerd in 1922) of de capitulaire zaal, getuigen van een erfgoed gekenmerkt door religieuze en politieke conflicten.

De abdij van de kathedraal illustreert de omwentelingen van de middeleeuwen in de 17e eeuw: episcopale macht, seigneuriële rivaliteiten en denominatiegeweld. De achteruitgang weerspiegelt ook de territoriale transformaties, met de gehechtheid van het bisdom aan die van Carcassonne, Perpignan en Toulouse na de revolutie. De overblijfselen, eigendom van de gemeente, herinneren aan haar centrale rol in de religieuze en militaire geschiedenis van Occitanie.

Externe links