Voltooiing van de antonineroute 145 (≈ 145)
Alba-Nîmes route onder Antonin de Vrome.
1717
Toevoeging van het kruis
Toevoeging van het kruis 1717 (≈ 1717)
Met uitzicht op een stenen kruis.
3 septembre 1974
Historische monument classificatie
Historische monument classificatie 3 septembre 1974 (≈ 1974)
Registratie bij ministerieel decreet.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Roman Mile Borne met het 18e-eeuwse kruis dat het overwint (Box C 1): inscriptie op bevel van 3 september 1974
Kerncijfers
Antonin le Pieux - Romeinse keizer
Sponsor van het antoninespoor in 145.
Oorsprong en geschiedenis
De Mijl van Vagnas is een Romeins overblijfsel van de 2e eeuw, gelegen aan de "Antonine" weg tussen Alba-la-Romeinse en Nîmes. Onder keizer Antonin de Vrome en voltooid in 145, deze strategische route verbonden grote steden als Alba, dan een groot stedelijk centrum. De terminal, gegraveerd met nummer XXXI, geeft de 31ste mijl (ongeveer 46 km) van Alba. De oorspronkelijke locatie nabij de Monastier blijft onzeker, maar de verplaatsing in de 18e eeuw, toen de huidige weg werd gebouwd, is waarschijnlijk. De aanwezigheid van een kruis toegevoegd in 1717 vermeden zijn hergebruik, een veel voorkomende praktijk voor oude stenen.
De grens onderscheidt zich door zijn dubbele temporaliteit: een Romeinse kalksteenbasis en een stenen kruis uit het eerste kwart van de 18e eeuw. De benaming als historische monumenten in 1974 onderstreept het belang van het erfgoed. Hoewel de exacte route van het Antonine spoor naar Vagnas niet is vastgesteld, suggereren topografische indices, zoals de ruïnes van de Monastier toegankelijk via een nabijgelegen weg, zijn doorgang in de buurt. Vandaag, gelegen op het kruispunt van RN 579 en chemin de la Rochette, behoort het tot de gemeente en getuigt van zowel Romeinse techniek als latere lokale christelijke praktijken.
Deze pilaar illustreert ook landschapsveranderingen: aanvankelijk een keizerlijke wegmarkering, werd het een religieus symbool na 1717, en vervolgens een beschermd erfgoed object. De staat van instandhouding en de geschatte ligging ervan (zie 5/10 precies) weerspiegelen de uitdagingen van het behoud van oude overblijfselen in landelijke gebieden. Bronnen, zoals het Corpus Inscription Latinarum (CIL 17-02, 00201), bevestigen zijn authenticiteit, terwijl moderne instrumenten, zoals de Digitale Atlas van het Romeinse Rijk, helpen om zijn rol in het Galloroma oude dagnetwerk te contextualiseren.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen