Constructie van het kruis 1573 (≈ 1573)
Datum gegraveerd op het schild (of 1543 volgens Drouyn)
20 décembre 1907
Historische monument classificatie
Historische monument classificatie 20 décembre 1907 (≈ 1907)
Officiële bescherming door de Franse staat
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
16e eeuws kruis, gelegen op de begraafplaats: classificatie bij decreet van 20 december 1907
Kerncijfers
Léo Drouyn - Historicus en tekenaar
Het kruis beschreven in 1865
Saint Seurin - Patron van de parochie
Vertegenwoordigd aan het Sommital Kruis
Oorsprong en geschiedenis
Het kerkhof kruis van Saillans, geclassificeerd als een historisch monument in 1907, is een typische 16e eeuwse hosanary kruis. Gelegen voor de westelijke poort van de kerk van Saint-Seurin, het dateert precies uit 1573 volgens de gegraveerde inscriptie, hoewel de stijl nog steeds oproept de 15e eeuw. Dit driedelige monument (vierkante basis, versierd, sommitaal kruis) diende de zegeningen van de takken en benadrukte de heilige Seurin, patroonheilige van de parochie, wiens standbeeld het geheel domineert.
Het vat, verdeeld in vier verdiepingen, draagt twaalf beeldjes van heiligen en engelen in ronde bosse, waaronder Saint Madeleine, Saint Anthony, Saint Catherine en Saint John de Doper op het lagere niveau. De hogere beelden vertegenwoordigen Sint-Peter, de engel Gabriël, St Paul en St Michael die de draak terroriseren. Deze sculpturen, hoewel ze door Léo Drouyn als onhandig worden beschouwd, maken deel uit van de traditie van seigneuriële geschenken, met een begrafeniskluis voor parochiekerk priesters onder de basis.
Het kruis zelf, van de late gotische stijl, heeft bloemen en een kruisbeeld aan de voeten waarvan een hoofd van de dood is. De symbolen van de evangelisten, in basreliëf, completeren de iconografie. Ondanks sommige degradaties (gebroken bloemen), blijft het een van Gironde's best bewaard gebleven. Zijn schild met de datum van 1543 (misschien een transcriptiefout voor 1573) benadrukt de persistentie van middeleeuwse vormen in de Renaissance.
In zijn beschrijving uit 1865 merkt Léo Drouyn op dat de beeldjes, hoewel "tekening op de meest betreurenswaardige manier," het monument een zeldzame decoratieve rijkdom geven. Het kruis illustreert ook de evolutie van begrafenispraktijken: bij de ingang van het kerkhof markeerde het de grens tussen de wereld van de levenden en die van de doden, terwijl het goddelijke bescherming vierde op de parochie.
Gerangschikt onder de historische monumenten sinds 1907, dit hosanniale kruis getuigt van de lokale religieuze patronage en de kunst van meester metselaars, onderscheiden van professionele beeldhouwers. Zijn iconografie, het mengen van heilige beschermheren en bijbelse scènes, weerspiegelt geloofsovertuigingen en collectieve vroomheid aan het einde van de Middeleeuwen, in een regio die vervolgens wordt gekenmerkt door de godsdienstoorlogen.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen