Archeologische vondsten 1987 et 1991 (≈ 1991)
Reddingscampagnes en het opruimen van resten.
14 avril 1992
Registratie voor historische monumenten
Registratie voor historische monumenten 14 avril 1992 (≈ 1992)
Bescherming van het archeologisch complex en de kelder.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Alle oude monumenten, met inbegrip van pennen, evenals de grond en kelder die archeologische resten kunnen bevatten (Box B 51): inscriptie bij bestelling van 14 april 1992
Kerncijfers
Information non disponible - Geen historisch karakter geïdentificeerd
De brontekst vermeldt geen acteurs.
Oorsprong en geschiedenis
De Basiol heiligdommen vormen een Gallo-Romeinse culturele complex gelegen in Saint-Beauzely, Aveyron, Occitanie. Gelegen op 1.050 m boven de zeespiegel op de Levezou bergkam, is de site georganiseerd rond negen kleine vierkante tempels (fana) zonder een perifere galerij, verdeeld in drie lijnen binnen een 420 m2 vierhoekige behuizing. Deze gebouwen, gebouwd in lokale leisteen en zandsteen, dateren uit de 1e eeuw v.Chr. (Augustustijd) en werden gebruikt tot de 3e of 4e eeuw. Er werd geen goddelijke inscriptie of representatie gevonden, waardoor de aanbidding onbekend werd.
Het heiligdom wordt doorkruist door de Romeinse weg tussen Condatomagus (Millau) en Segodunum (Rodez), genoemd op de tafel van Puisinger. Dit hoge punt van de weg, blootgesteld aan het weer, diende waarschijnlijk als tussenstop voor reizigers die offers brengen. De overblijfselen, gedegradeerd door de vorst en zuurtegraad van de grond, onthullen een bezetting in twee fasen: twee primitieve tempels onder Augustus, gevolgd door zeven anderen in het midden van de eerste eeuw. Het verlaten van de site valt samen met de achteruitgang van de Romeinse weg, zonder bewijs van opzettelijke vernietiging of Palestijns hergebruik.
De opgravingen (1987 en 1991) onthulden 318 Romeinse munten (meestal uit de 1e 3e eeuw), gesigilleerde keramiek van La Graufesenque, beeldjes in witte aarde, en dierlijke botten. Een bijgebouw, geïnterpreteerd als een dienstruimte voor riten, bevatte 80% van de artefacten. Het terrein, dat in 1981 tijdens de bosbouw werd herontdekt, werd in 1990 gerestaureerd en op 14 april 1992 als historische monumenten opgenomen. Zijn isolatie en hoogte versnelde natuurlijke erosie.
De heilige omheining (peribol), symbolisch meer dan defensief, gehuisvest vijf bases potentieel bedoeld voor altaren of beelden, hoewel er geen bewijs van hun gebruik. De tempels, gericht op het oosten, hadden groef zandsteen drempels en tegulae daken. Het ontbreken van inscripties en de schaarste aan figuratieve offers (zoals een Mercury efigy ring) verhinderen de identificatie van vereerde godheden. De sektes kunnen worden gekoppeld aan lokale praktijken of syncretische Romeinse godheden.
De ontmanteling van het heiligdom wordt verklaard door de geleidelijke stopzetting van de Romeinse weg, wat resulteert in zijn isolement. Er zijn geen aanwijzingen voor gewelddadige vernietiging of reconversie. De opgravingen onthulden twee verschillende bouwfasen, maar geen grote veranderingen na de derde eeuw. De site, nu beschermd, biedt een zeldzame getuigenis van Gallo-Romeinse religieuze praktijken in Rouergue, in een landelijke en bergcontext.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen