Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Nationale School voor Bruggen en Wegen in Parijs à Paris 1er dans Paris 7ème

Patrimoine classé
École
Paris

Nationale School voor Bruggen en Wegen in Parijs

    26-28 Rue des Saints-Pères
    75007 Paris

Tijdlijn

Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1700
1800
1900
2000
1716
Oprichting van het Bruggen- en Wegenkorps
14 février 1747
Stichting van de Royal School of Bridges and Roads
1775
Verordening Turgot
1851
Openstellingsbesluit voor niet-polytechnicen
1914–1918
Sluiting van de Eerste Wereldoorlog
1997
Verhuizen naar Champs-sur-Marne
juillet 2024
Integratie aan het Polytechnische Instituut van Parijs
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Kerncijfers

Daniel-Charles Trudaine - Oprichter Opgericht in 1747.
Jean-Rodolphe Perronet - Eerste directeur (1747/1994) Vader van de vorming van ingenieurs.
Henri Navier - Voormalig student en leraar Pionier van vloeistofmechanica.
Gaspard-Gustave Coriolis - Leraar en wetenschapper Ontdekker van Coriolis' kracht.
Eugène Freyssinet - Voormalig student Uitvinder van voorgespannen beton.
Sadi Carnot - Voormalig student President van de Republiek (1887/1994).
Élisabeth Borne - Voormalig student Premier (2022.

Oorsprong en geschiedenis

De National School of Bridges and Roads (ENPC) werd in 1747 opgericht door Daniel-Charles Trudaine als de Royal School of Bridges and Roads om ingenieurs van het gelijknamige korps te trainen. Het werd geboren in het kader van de oprichting van het Corps des ponts et chaussées (1716), verantwoordelijk voor de ontwikkeling van het nationale wegennet onder Lodewijk XV. De school is oorspronkelijk gevestigd in Parijs en traint haar eerste leerlingen door zelfleerlingschap, onder leiding van Jean-Rodolphe Perronet, zijn eerste regisseur (1747/1994). De lessen hebben betrekking op geometrie, mechanica en hydraulica, aangevuld met sitebezoeken en samenwerkingen met wetenschappers.

Na de Revolutie werd de school tijdelijk een nationale school en vervolgens een keizerlijke school onder Napoleon, alvorens terug te keren naar haar huidige naam. In de 19e eeuw paste het zich aan de industrialisatie en de opkomst van het vervoer (spoorwegen, kanalen), de diversificatie van het onderwijs (elektriciteit, economie, stedenbouw). Cijfers als Henri Navier, Gaspard-Gustave Coriolis of Augustin Fresnel geven les of studeren daar, wat de geschiedenis van wetenschap en civiele techniek markeert. Een decreet van 1851 opende de school voor studenten die niet van Polytechnique waren, waaronder buitenlanders en vrije luisteraars.

Tijdens de wereldoorlogen speelde de school een actieve rol: haar gebouwen verwelkomden militaire organisaties in 1914-1918, en haar studenten geïllustreerd in het verzet in 1939/1945. Na 1945 internationalisering, ontwikkeling van onderzoek en multiplies partnerschappen (ParijsTech, Institut Polytechnique de Paris). In 1997 verhuisde ze vooral naar Champs-sur-Marne (Cité Descartes), met behoud van een Parijse nederzetting. Het erfgoed omvat een historische bibliotheek (Lesage fonds) en kunstcollecties (busten, schilderijen).

Vandaag traint ENPC algemene ingenieurs, met cursussen civiele techniek, informatica, financiën en management. In samenwerking met instellingen als ParisTech of het Institut Polytechnique de Paris (sinds 2024). Het internationale netwerk telt 43% van de dubbeldiplomastudenten in het buitenland en de voormalige studentenvereniging (Ponts Alumni) telt meer dan 13.000 leden.

Zijn oud-studenten zijn onder meer gerenommeerde wetenschappers (Henri Becquerel, Nobelprijs voor de Natuurkunde in 1903; Jean Tirole, Nobelprijs voor de Economie in 2014), iconische ingenieurs (Eugène Freyssinet, uitvinder van prestressed beton; Marc Mimram, architect) en politieke leiders (Sadi Carnot, president van de Republiek; Elizabeth Borne, premier). De school blijft een belangrijke speler in de vorming van Franse technische en administratieve elites.

Externe links