Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Kastelberg is een protohistorische vesting gelegen in de gemeenten Koestlach en Mornach (High Rhine, Great East). De overblijfselen bestrijken een periode van de laatste Neolithicum (Ve-IVe millennium v.Chr.) tot La Tene Final (IIe-Iste eeuw v.Chr.), met een grote bezetting tijdens de Eerste IJzertijd (Hallstatt, 7e-VIe eeuw v.Chr.). De opgravingen onthulden een neolithische behuizing met dubbele kalksteenafbraak, evenals een hallstattiaanse wal met een taltyafwerking, versterkt door verticale palen. Keramische, lithische, en metalen artefacten (met inbegrip van een koperlegering pijlpunt van de Midden-Finale Brons) tonen voortdurende bezetting, hoewel de sporen van de brons blijven moeilijk te karakteriseren.

Archeologisch onderzoek, geïnitieerd door Karl Sebastian Gutmann (1903-1908) en overgenomen sinds 2011 door het Pôle d'Archéologie Indépartemental Rhénan (geregisseerd door Michaël Landolt), heeft de chronologie van de site verduidelijkt. Een dubbele versterking van de eerste ijzertijd werd geïdentificeerd, met een belangrijkste bolwerk in het oosten en een tweede behuizing gedateerd tussen 410 en 230 v.Chr. (The Ancient/Medium Tena). Binnen, een kalksteen plateau suggereert een habitat, terwijl lagen van bezetting rijk aan meubels (fauna, keramiek, gereedschap) bevestigen een bezoek aan La Tene finale.

De site illustreert de evolutie van defensieve technieken en levensstijlen tussen het Neolithicum en de Tweede IJzertijd. Recente ontdekkingen, zoals een keramische rand van La Tene finale, breiden haar geschiedenis uit tot de vooravond van de Romeinse verovering. In de zoekrapporten (2011-2014) wordt de rol van het doppidum op Jurassische uitlopers benadrukt, gekoppeld aan de culturele en commerciële uitwisselingen van het hallstattiaanse en laatse tijdperk.

Een bijzonder kenmerk van de Kastelberg is het hergebruik van structuren door de eeuwen heen: de Neolithische behuizing gaat vooraf aan de hallstatistische vestingwerken, terwijl aanwijzingen van de laatste show van La Tene sporadische bezetting. De bronzen koperen pijlpunt, hoewel gevonden uit context, roept een menselijke aanwezigheid in deze periode, ondanks de afwezigheid van tekenen van versterking. Deze opeenvolgende strata maken het een belangrijke getuige van de Elzas-protohistorie.

Moderne opgravingen hebben ook een verscheidenheid aan bouwtechnieken aan het licht gebracht: kalksteen plakafslag, interne blokkades, en postputten om wallen te versterken. De schelp ontvette keramiek en de gereedschappen in kleine-kwarts of gesneden vuursteen onthullen vakmanschap gekoppeld aan lokale hulpbronnen. De site, bestudeerd in het kader van de PAIR (Pôle d'Archéologie Indépartemental Rhénan), profiteert van documentatie die oude archieven en hedendaagse methoden (radiokoolstofdata, typologische analyses) combineert.

Ten slotte werd Kastelberg ook genoemd in recente publicaties (2012-2014) als voorbeeld van een hallstattiaanse oppidum in de Elzas, met mogelijke verbindingen met Keltische netwerken. Zijn studie maakt deel uit van een bredere reflectie over de protohistorische verstedelijking in gematigd Europa, waar hoogteplaatsen een defensieve, symbolische en economische rol speelden voor lokale gemeenschappen.

Externe links