Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Paul Cézanne's werkplaats in Aix-en-Provence werd gebouwd tussen 1901 en 1902 op een perceel van 7.000 m2 ten noorden van de stad, in de wijk Lauves. Deze plaats werd het hart van zijn schepping van 1902 tot zijn dood in 1906. Cézanne werkte daar elke ochtend, omringd door bekende voorwerpen en Provençaalse landschappen die zijn inspiratie voedden, waaronder zijn beroemde stillevens en zijn studies aan de berg Sainte-Victoire, die hij bijna 80 keer schilderde.

De workshop is ontworpen om te voldoen aan de specifieke behoeften van de schilder, met een grote baai venster gericht naar het noorden om een constant en diffuse licht vangen, essentieel voor zijn werk aan kleuren en volumes. Cézanne ontwikkelde een rigoureuze methode, gebaseerd op de geometrische observatie van de natuur en de ontbinding van de vormen in cilinders, bollen en kegels. Zijn brieven, zoals die aan Émile Bernard in 1904, onthullen zijn zoektocht naar "harmonie parallel aan de natuur," waar perspectief en kleur zich verenigen om de werkelijkheid te overstijgen.

Toen hij in 1906 stierf bleef de werkplaats intact en bewaarde de persoonlijke voorwerpen, penselen, pallets en zelfs zijn met verf bevlekte kleren van de schilder. Het museum werd in 1954 omgevormd tot een museum en biedt nu een unieke getuigenis van het creatieve universum van Cézanne. De site, geclassificeerd als een historisch monument, laat toe om de evolutie van zijn kunst te begrijpen, tussen opnieuw bezocht classicisme en radicale moderniteit, die bewegingen zoals kubisme en expressionisme beïnvloed.

De workshop is onlosmakelijk verbonden met de Provençaalse regio, waar Cézanne inspiratie haalde, van Bibemusgroeven tot de landschappen van de Sainte-Victoire berg. Deze plaatsen, te voet of met de auto te paard, werden terugkerende motieven van zijn werk. Zijn gehechtheid aan Aix-en-Provence, waar hij werd geboren en stierf, wordt weerspiegeld in zijn brieven en keuzes van het leven, als zijn weigering om de Midi permanent te verlaten ondanks zijn Parijse verblijf.

Het nageslacht van de workshop strekt zich uit tot ver na de dood van Cezanne. Kunstenaars als Picasso of Matisse trokken een grote inspiratie, terwijl schrijvers als Rainer Maria Rilke of filosofen zoals Merleau-Ponty zijn revolutionaire benadering van perceptie analyseerden. Vandaag de dag, de werkplaats van de Lauves, met zijn muren bedekt met doeken en objecten gerangschikt als in de tijd van de schilder, blijft een bedevaartplaats voor kunstliefhebbers van over de hele wereld.

Het gebouw zelf, nuchter en functioneel, weerspiegelt Cézanne's persoonlijkheid: een discrete, methodische man geobsedeerd door zijn kunst tot zijn laatste dagen. Het interieur, met zijn planken gevuld met snuisterijen en haar doeken hangend aan de muren, getuigt van een werkruimte georganiseerd voor een ononderbroken creatie. Bezoekers zien nog steeds het beroemde stilleven met appels, symbool van zijn esthetische zoektocht, of de voorbereidende studies voor Les Grandes Baigneuses, een onvoltooid meesterwerk.

Externe links