Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De fabriek van de Urban Air Compressed Society (SUDAC), gevestigd 3-13 quai Panhard-et-Levassor in het 13e arrondissement van Parijs, werd ontworpen in 1890-1891 door ingenieur Joseph Leclaire en architect Guy Lebris. Op 3 december 1891 werden vier Corliss-stoommotoren en 24 Babcock & Wilcox-ketels gebouwd. De machinekamer, versierd met een gigantische klok, en de 45-meter open haard (gedateerd 1890) symboliseerde zijn belangrijke industriële rol. De fabriek volgde twee kleinere vestigingen, rue Saint-Fargeau en rue Sainte-Anne.

In 1910 overstroomde de Seine de fabriek, stopte 13 dagen met diensten en bevroor de Parijse klokken om 22:53 uur. Tussen 1918 en 1920 werd de eerste hallen vervangen door een gewapend betonnen gebouw en twee nieuwe schoorstenen, terwijl de machines in 1974 werden geëlektrificeerd. In 1994 werd de productie definitief stopgezet, maar de metalen hal en open haard, geclassificeerd als historische monumenten op 29 juni 1994, werden bewaard.

De fabriek werd een plaats van graffiti en illegale bezetting (het kraakpand "Le 13," hoge plaats van grindcore tot 2002). De École nationale supérieure d'architecture Paris-Val de Seine is gerehabiliteerd door architect Frédéric Borel. Het huis van de directeur (1905), dat in 2016 werd getransformeerd, en de schoorsteen met een spiraalvormige trap die de gebouwen verbindt, getuigen van zijn industriële erfgoed.

De monumentale klok, verwijderd in 1967, en de Brown Boveri turbochargers (geïnstalleerd in de jaren 1920) markeerde zijn technische evolutie. De site illustreert de overgang tussen industriële revolutie en erfgoedrehabilitatie, waarbij werknemersgeheugen en architectonische innovatie worden gecombineerd.

Externe links