Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het stadhuis van Montdidier, gebouwd tussen 1927 en 1930, vervangt zeven vorige gebouwen verwoest door de eeuwen heen, waarvan de laatste verwoest werd in 1918 tijdens de Slag bij Montdidier tijdens de Eerste Wereldoorlog. Dit Art Deco-gebouw, geclassificeerd als historisch monument in 2003, belichaamt de naoorlogse wederopbouw met een architectuur die Vlaams neo-regionalisme en moderniteit combineert, gekenmerkt door bakstenen en gevels. De 18 meter diepe fundamenten onderstrepen de ambitie van duurzaamheid na de vernietiging.

Architecten Charles Duval en Emmanuel Gonse ontwierpen een symbolisch gebouw met beelden van Raymond Couvegnes (Grand Prix de Rome 1932) en schilderijen van Maurice Pico. De gevel beschikt over vier gegoten cement friezes die wetenschap, kunst, industrie en handel, terwijl de begane grond ramen worden overtroffen door godheden die de agrarische rijkdom van het Santerre oproepen. Boven de ingang, het gemeentelijk wapenschild en het Latijnse motto Urbs cultissima (de meest gecultiveerde stad) herinneren Montdidier's intellectuele erfgoed.

Binnen laat de erezaal de lokale veerkracht zien: een fresco van Pico toont een jonge vrouw met het gemeenschappelijke handvest van 1195 (gegeven door Philippe Auguste), omgeven door motieven die het water, de familie en het versterkte verleden van de stad oproepen. Het belfort, 48 meter hoog, is de thuisbasis van jacquemarts, waaronder Jean Duquesne, een houten jaquemart van 1875 herkapituleerd uit de vernietiging van 1918. Deze artistieke elementen, gecombineerd met een smeedijzeren kroonluchter van een ton, maken het stadhuis tot een belangrijke getuigenis van Art Deco en reconstructie-geheugen.

Het gebouw is volledig gearchiveerd op 14 oktober 2003 en behoort tot de gemeente. Zijn eretrap, met smeedijzeren hellingen en schilderijen, viert Montdidier's banden met zijn landelijke grondgebied en middeleeuwse geschiedenis, zoals blijkt uit de legende van Didier, koning van Lombarden, vermoedelijk gevangen op het terrein in de achtste eeuw. Deze verhalen, vermengd met Republikeinse symbolen (zoals Marianne's buste), verankeren het monument in een dubbele identiteit: lokaal en nationaal.

Externe links