Laatste sluiting 1963 (≈ 1963)
Einde passagiers- en vrachtdiensten.
8 novembre 2011
Officiële bescherming
Officiële bescherming 8 novembre 2011 (≈ 2011)
Registratie van gevels en kamer van de niet verloren.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
2025-2026
Geplande heropening
Geplande heropening 2025-2026 (≈ 2026)
Transformatie naar een cultureel en gemeenschapscentrum.
Geklasseerd erfgoed
De gevels en daken van het oude station; het interieur van de kamer van de niet verloren met zijn ramen en balustrades in gietijzer (box AP 2): inschrijving bij bestelling van 8 november 2011
Kerncijfers
Information non disponible - Geen karakter geciteerd
In de brontekst wordt geen enkele acteur genoemd.
Oorsprong en geschiedenis
Het voormalige kolenfabriekstation Fresnes-sur-Escaut maakt deel uit van de ontwikkeling van spoorweginfrastructuur in verband met mijnbouw. In 1835 verleende een koninklijk bevel de Compagnie des Mines d'Anzin een concessie om twee spoorwegen te bouwen. In 1868 werd bij een keizerlijk decreet toestemming verleend voor de oprichting van een lijn tussen Anzin (Frankrijk) en Peruwelz (België), die in 1874 operationeel was. Een eerste rechthoekige pier wordt gebouwd, later vervangen door het huidige station, groter en versierd met een gemarkeerde architectonische decoratie. Dit gebouw illustreert de gouden eeuw van het spoorvervoer in de kolenindustrie.
De daling van het station begon met de stopzetting van stoommotoren aan diesel, wat resulteerde in de sluiting van passagiers- en vrachtdiensten in 1963. Ondanks de geleidelijke verdwijning van de spoorweginfrastructuur van de mijnbouw, blijft station Fresnes, een van de weinige nog staande, behouden. De gevels, daken en de hal van het verleden (met zijn ramen en balustrades van gietijzer) worden beschermd door een bevel van 8 november 2011. Tegenwoordig is het een gemeenschappelijk pand en wordt het omgevormd tot een culturele pool (museum, theater, fablab) voor een opening gepland tussen eind 2025 en begin 2026.
Dit monument getuigt van de industriële geschiedenis van de Hauts-de-France, waar de spoorweg en de mijn het grondgebied vormden. De reconversie van de site maakt deel uit van een dynamiek van valorisatie van het erfgoed, waarbij werkgeheugen en hedendaagse projecten worden gecombineerd. Het station, ingedeeld in de inventaris van historische monumenten, belichaamt aldus de overgang tussen een mijnverleden en een cultuurgerichte toekomst en lokale innovatie.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen