Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Fougères zagerij, gebouwd in het laatste kwart van de 19e eeuw in Plainfaing (Vosges), was een industrieel complex typisch voor de regio. Het hoofdgebouw, in kalkhoudende moellons, gehuisvest twee niveaus van huisvesting en de meerderheid van de machines, terwijl drie houten bijlagen diende als depots en het hydraulische wiel gehuisvest. Deze laatste, die verticaal was en gevoed door een geforceerde ondergrondse buis, mat 8 meter in diameter en trok zijn energie uit een waterreservoir afgeleid van de Meurthe. De uitrusting bestond uit een hoogijzeren, een dubbele roller gemaakt door de Beyer vestigingen in Saint-Dié, en een cirkelzaag te bepalen, allemaal bediend door een versnelling en riem systeem.

De operatie omvatte ook een huis, een logopslagruimte en een wielruimte. Op de begane grond van het huis was een grote hoog-ijzeren, terwijl de aangrenzende hal een klein hoog-ijzer, met de machines en het wiel geïnstalleerd in de kelder. De zagerij, geregistreerd als Historisch Monument op 24 februari 1986, leed een verwoestende brand in december 1993, gevolgd door de sloop van de ruïnes in 1995. Het werd officieel geschrapt van de lijst van historische monumenten op 18 december 2001, na het ontvangen van werk in 1937, waaronder de reconstructie van het wiel in 1933.

De architect Constant Ruyer wordt genoemd als projectmanager. De locatie, hoewel gedocumenteerd (4b Les Fougères, Plainfaing), wordt beschouwd als van bevredigende a priori nauwkeurigheid (niveau 6/10). De zagerij illustreert het belang van de houtindustrie in de Vogezen aan het eind van de 19e eeuw, waar hydraulische energie een centrale rol speelde in de mechanisatie van bosactiviteiten. Zijn geschiedenis weerspiegelt ook de uitdagingen van het behoud van industrieel erfgoed, vaak kwetsbaar voor gevaren en economische transformaties.

Externe links