Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Lourdes is een middeleeuwse vesting gebouwd op een rotsachtige voorgebergte met uitzicht op de stad Lourdes, in de Hautes-Pyrénées (Occitanie). Zijn strategische positie, bij de ingang van de zeven valleien van Lavedan, maakte het tot een belangrijke verdedigingsplaats uit de Romeinse tijd, zoals blijkt uit de oude overblijfselen ontdekt (fragmenten van sculpturen, votiefaltaren, muren). Deze sporen, gedeeltelijk vernietigd in de 19e eeuw tijdens het militaire werk, bevestigen haar oude bezetting, hoewel de huidige funderingen voornamelijk dateren uit de 11e.12e eeuw, toen het kasteel diende als een woonplaats voor de Graven van Bigorre.

In de loop der eeuwen veranderde het kasteel meerdere malen van handen: in de 12e eeuw werd het aan de Champagnegraven (koningen van Navarra) doorgegeven, waarna het het Franse koninklijke landgoed onder Philippe le Bel betrad, voordat het door het Verdrag van Brétigny (1360) aan de Engelsen werd overgedragen. Verdrongen door Frankrijk aan het begin van de 15e eeuw na twee zetels, werd het versterkt in de 13e tot 14e eeuw (bouw van de kerker door Gaston Fébus, Graaf van Foix-Béarn) en diende als een koninklijke gevangenis dan als een staat van de 17e tot de 20e eeuw. De zes-level vierkante kerker, aangevuld met machicolis, en opeenvolgende behuizingen illustreren deze militaire transformaties.

In de 19e eeuw verloor het kasteel zijn defensieve rol en werd omgevormd tot kazerne door militair genie, met grote werken (1828 In 1889 werd het de zetel van het Pyreneese museum in 1921, dankzij het initiatief van Louis en Margalide Le Bondidier, die collecties van populaire kunsten en tradities samenbrachten. Tegenwoordig herbergt de site ook de Notre-Dame-du-Château kapel (een gebouw van de oude Saint-Pierre kerk) en een botanische tuin met modellen van de Pyreneeën, met behoud van Romeinse en middeleeuwse overblijfselen.

Het kasteel is eigendom van de gemeente Lourdes. De architectuur combineert elementen uit de 11e, 14e, 15e, 16e, 17e en 19e eeuw, die de evolutie weerspiegelen van een Comtale residentie tot een Pyrenees cultureel symbool. Het hergebruik van materialen, zoals in de kapel, en de verschillende apparaten (moellons, bakstenen, opus incertum) getuigen van deze historische lagen.

De 19e eeuwse opgravingen onthulden oude substructuren, maar hun gedeeltelijke vernietiging vandaag de dag beperkt de zichtbaarheid van dit tijdperk. De collecties van het museum, verrijkt door Le Bondidier (maquettes, beeldbibliotheek) en de moderne lift (1930) illustreren de hedendaagse aanpassing, met behoud van het middeleeuwse karakter. De site blijft een belangrijke getuigenis van de militaire, politieke en culturele geschiedenis van de Pyreneeën.

Externe links