Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De vuurtoren van Berck, gelegen in de Pas-de-Calais, markeert de monding van de Authie aan de Opale kust. Zijn geschiedenis begon in 1836 met een 11 meter eerste brand, vervangen in 1868 door een 25 meter toren verwoest in 1944 tijdens de Tweede Wereldoorlog. Deze opeenvolgende oliegestookte en oliegestookte vuurtorens voldeden aan de groeiende behoefte aan maritieme bewegwijzering, met name na de bouw van het Berk Ziekenhuis, dat het signaal verduisterde.

De huidige vuurtoren, gebouwd tussen 1949 en 1951, is een belangrijke technische innovatie: de eerste Franse voorgespannen betonnen toren, ontworpen door architect Georges Tourry en ingenieur Freyssinet. Het is 44,5 m hoog (57 m boven de zee), en bevat een moderne lens met een bereik van 24 mijl (44 km). De automatisering in 1996 markeert het einde van de menselijke aanwezigheid ter plaatse. Gerangschikt een historisch monument in 2010, het illustreert de evolutie van de mariene constructie en signalering technieken.

Het eerste project omvatte een voorgespannen beton experimentele structuur met rode en witte afwisselende ringen voor een betere zichtbaarheid. Al in 1964 verschenen scheuren en verstuikingen, waardoor de grenzen van deze baanbrekende techniek werden onthuld. De vuurtoren, die niet toegankelijk is voor het publiek, wordt beheerd door het telecontrolcentrum Boulogne-sur-Mer. De tuin van 9.512 m2 en het L-vormige gebouw vormen een uniek architectonisch complex, getuige de technische uitdagingen van de twintigste eeuw.

Vóór de huidige vuurtoren was de grond in 1850 het voorwerp geweest van een geschil: de eigenaar eiste 1000 frank voor een pakket dat aanvankelijk mondeling werd overgedragen. Bij een onteigening werd de compensatie uiteindelijk vastgesteld op 500 frank. Dit conflict weerspiegelt de lokale spanningen rond de uitbreiding van de maritieme infrastructuur, die essentieel is voor een visserij- en kusttoerismeregio.

De vuurtoren van Berck onderscheidt zich ook door zijn evolutionaire optische systeem: van plantaardige olie (1836) tot elektrificatie (1951), via een kwiktank. De huidige optiek, met zijn 4 geslepen glazen panelen, en zijn Sautter-Harlé rotatie machine, getuigt van technologische vooruitgang in signalering. Ondanks zijn vroege structurele problemen blijft het een symbool van het maritieme erfgoed van Hauts-de-France.

Externe links