Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abdij van Saint-Amand-de-Coly vond zijn oorsprong in de 6e eeuw, toen de monnik Saint Sore (of Sorus) en zijn discipelen Amand en Cyprien zich vestigden op het Merovingische landgoed Genuliacus (nu Terrasson), aan de grenzen van Limousin en Périgord. Rond 558, tijdens het bewind van Clotaire I, leidden ze daar een eremisch leven. In 585 bezocht koning Gontran, de zoon van Clotaire, Sorus en gaf hem land om een christelijke gemeenschap te vestigen ter ere van de martelaar Julien de Brioude, met de hulp van Abbé Aredius de Saint-Yrieix. Bij de dood van Sorus evangeliseerden zijn discipelen in een basiliek op het landgoed, terwijl Amand, na het evangeliseren van het gebied van een grot, zijn naam gaf aan het toekomstige klooster.

In de 8e en 9e eeuw zal de abdij van St. Sore (oorspronkelijke naam) ongeveer twintig kerken en priories binnen een straal van 20 km zwermen. In 833, echter, Lodewijk le Pieux keerde de kerk van Genouillac terug naar de abdij van Saint-Martial de Limoges. In 857, vernietigden de Normandiërs het klooster tijdens hun invallen langs de Vézère. De renaissance zal waarschijnlijk afkomstig zijn van Odon, Abbé de Cluny, die in 937 de abdij beschermde tegen de spoliations van de Graven van Périgord door het onder koninklijk gezag te plaatsen. In 1046 bewees een Catalaanse rotulus zijn bestaan als San Amando dicho Genolitico, verbonden met de familie Terrasson.

In 1080 stichtten de Augustijnse kanonnen het klooster van Châtres bij Saint-Amand, dat een keerpunt markeerde. In 1101 legde Saint-Martial de Limoges de hervorming van Benedictine Clunisian in Saint-Sore op. Tussen 1125 en 1130 begon de bouw van de abdijkerk, zoals blijkt uit het grafschrift van de eerst bekende abt, Guillaume, begraven in de noordelijke muur. De twaalfde eeuw markeerde zijn hoogtepunt, met toenemende invloed in de dertiende en veertiende eeuw, ondanks de oorlogen en de daling van de monniken (slechts zeven in 1347).

De verdediging van de abdij, toegevoegd in de 13e eeuw of rond 1350, weerspiegelt de spanningen van de tijd. In 1356 droeg Johannes II de Goede de eerbetoon van de abdij over aan de graaf van Périgord, terwijl de Honderdjarige Oorlog de abdij en het dorp in ruïnes verliet. Gedeeltelijk herbouwd dankzij Jean de Bretagne in de 15e eeuw, had het in 1483 twaalf kanonnen. De godsdienstoorlogen verergeren zijn tegenspoed: in 1575 bezetten protestanten hem en Henri de Noailles bombardeerde haar om haar terug te nemen. Kort samengevat gerestaureerd in 1597, daalde het tot zijn onderdrukking in de 18e eeuw, zijn archieven verdwijnen tijdens de revolutie.

In de 19e eeuw was de abdijkerk, die parochie werd, in puin voordat hij werd gered door Abbé Carrier en het pand. Gerangschikt in 1886, profiteert het van opeenvolgende restauraties: structuur in 1894 door Anatole de Baudot, gewelven en muren geconsolideerd tussen 1905 en 1936, dak van lauzes in 1947, en verdedigingsplatforms in 1962. In 1965 werd een historisch monument opgericht, nu belichaamt het een belangrijk middeleeuws en religieus erfgoed van de Périgord Noir.

De historische bronnen, zoals de Vita sancti Sori en Vita sancti Amandi, of de Catalaanse cartulars, benadrukken de banden met de lokale adellijke families (Terrasson, Turenne) en aangrenzende abdijen (Saint-Sore, Saint-Martial). De architectuur combineert romaanse en defensieve stijlen, die een turbulente geschiedenis weerspiegelen tussen spiritualiteit, seigneuriële macht en conflicten.

Externe links